هنوزم قبله جان صورت توست...

در نداشتن و نبودن یک ساله ات بیش از تمام روزهای داشتنت به تو نگاه کردم....با تو خندیدم .... با تو گریه کردم..... بوسیدمت..... با تو سخن گفتم..... دوباره شدم همان دخترک لوس لجباز و پرخواهش کودکی با پشت چشم نازک کردن و قهر و نازهای دم به دم که باز تنها با منٌت کشیها و ناز و نوازش همیشه برقرار تو در آشتی را می گشود.... دوباره شدم بی پناه همیشگی ترس و تاریکی و آغوش گشوده ات که برایم امن ترین جای دنیا بود..... دوباره شدم دختر مدرسه ای عجول با اونیفرم طوسی و تو که هیچ وقت نگذاشتی دیرم شود..... دوباره شدم نوجوان سربه هوای بازیگوش و لبخند آرام و دلنشین تو که چه خوب مرا می فهمید و سر به راهم می کرد..... دوباره شدم هم بازی کرکری خوان پرشیطنتت و جفت شش های پشت سر هم تو و شوخیهای دوست داشتنیت که ساکتم می کرد.....دوباره شدم دختر جوان عاشق پیشه بیقرار و دستان بی مانند گرم و مهربان تو که دلگرمی و آرامشم می داد..... دوباره شدم عروس مسافر بغض آلودی که باید از تو جدا میشد و شانه های محکم تو که با اقتدار حمایتم می کرد .... دوباره شدم میزبان کوچک قدمهای بزرگت و حضور پرآرامش تو که میهمانی کوچکمان را لبریز از صفا و شادی می کرد...... دوباره شدم همراه پرحرفت در پیاده رویهای گاه به گاه شبانه و گامهای شمرده ات که کوبش پرتلاطم قلبم را هارمونی می بخشید..... دوباره شدم فرزند نگران و ناآرام ایستاده بر بالینت و چشمان بسته و نفسهای خسته ات که با من خداحافظی می کرد............
هنوزم قبله جان صورت توست.......

...

قضیه ای که میخوام در موردش بنویسم چند روز قبل اتفاق افتاد ولی اونقدر این مدّت ذهنمو به خودش مشغول کرده بود که نتونستم ساکت بمونم و چیزی در موردش نگم .
بعد از ظهر گرم یکشنبه خانمی میانسال با چادر گل گلی همراه یک دختر پونزده شونزده سالۀ سبزه و لاغر سراسیمه و سرگردان وارد شدند. از چهره و سر و وضعشون میشد حدس زد که روستایی هستند. داخل اتاق که شدند در نگاه دختر اضطراب و وحشت کاملا" مشهود بود و اصلا" صحبت نمی کرد. خانم میانسال که مادر دختر بود با لهجه ای که باید تمام وجودت گوش میشد تا شاید از حرفاش چیزی سردربیاری شروع به صحبت کرد و از دل درد مزمن دختر گفت. شروع کردم به سؤال کردن از خود دختر در مورد خصوصیات دردش ولی فقط نگاهم میکرد و گاهی هم ناخناشو می جوید و مادر هم تند تند جوابای بیربط میداد. از شرح حال که نتیجه ای نگرفتم بهش گفتم روی تخت دراز بکشه تا معاینه اش کنم. دستمو که روی شکمش گذاشتم از تعجب خشکم زد! نگاهی به چهره نگرانش که هنوز کودکانه و ساده بود و اندام لاغرش انداختم و پرسیدم ازدواج کردی؟ آروم جواب داد: نه.... پرسیدم نامزد داری؟ بازم به علامت نفی سرشو بالا برد.... از نگاه معصومش خجالت کشیدم که بپرسم دوست پسر داری یا نه.... دختر بی بر و برگرد باردار بود اونم نه ماه اول و دوم از معاینه اش میشد فهمید که حداقل سن بارداریش بیست هفته است. مادرش پاراوانو کنار زد و مضطرب اومد کنار تخت و از من پرسید چرا این سؤالا رو می کنی؟ من گفتم خانوم دخترتون بارداره..... یکی زد توی سر خودش و یکی هم توی سر دختر بیچاره، کم مونده بود منو هم بزنه! فریاد میزد که این حرفا چیه می زنی؟ آفتاب و مهتاب رنگ این دخترو ندیده و.... اونقدر محکم و قاطع حرف میزد که من با تمام اطمینان واقعا" شک کردم نکنه اشتباه کنم و فرستادمشون برای سونوگرافی. بعد از یک ساعت با قیافه های وحشت زده برگشتند. دختر بیچاره به پهنای صورتش اشک میریخت و مادر در حال فحش و ناسزاگویی بود. سونوگرافی رو ازشون گرفتم. حدسم درست بود سن حاملگی 22-20 هفته بود و یک جنین سالم و بدون مشکل. از مادر خواستم بیرون باشه تا از تشویش و تشنج فضا کم بشه و بتونم با دختر راحتتر صحبت کنم. دختر روبروی من نشسته بود و مثل یک کودک چهار پنج ساله نگاه می کرد و ناخن می جوید.... نیم ساعت باهاش حرف زدم گفتم با من راحت باشه تا بتونم کمکش کنم و با هزار و یک ترفند ازش خواستم حقیقتو برام بگه و.... بالاخره بغضش ترکید و بریده بریده شروع به صحبت کرد..... از برادر 45 ساله اش گفت که روزگار جنگ به اسارت گرفته شده و شش سال اسیر بوده و امروز عنوان آزاده رو یدک میکشه و از زمانی که به خونه برگشته تعادل روحی و روانی نداشته و هیچ کدوم از اعضای خانواده از دست و زبانش مصون نبودند..... از اینکه از وقتی دختر خردسالی بوده مورد آزار و اذیّت این برادر قرار میگرفته و تهدید و ارعابهای جدّی و وحشتناکش جایی برای لب گشودن و شکوه و شکایت باقی نمیذاشته.....از اینکه این جنین هم حتما" هدیۀ همون برادر آزاده است..... و حرفها و حقایق دردآوری که باورنکردنی بود و حاصلی نداشت به جز نفرت و انزجار از روزگار و زمانه...... به من التماس میکرد که به مادرش چیزی نگم چون اگر برادرش میفهمید حتما" تکه تکه اش میکرد! سعی کردم آرومش کنم و منطق محدود و محصورشو راضی کنم برای در نظر گرفتن و پیدا کردن راهی تازه و اینکه باید کاری کرد...... مادرشو صدا کردم بیاد تو، لزومی نداره که بگم بهش چیا گفتم و چظور داد و فریادشو آروم کردم و قضیه رو براش حلّاجی کردم..... ازش پرسیدم چطور با این همه آزار و سختی تا به حال پسرشو به یک روانپزشک نشون نداده و این همه نشونه رو ندیده گرفته..... زمان ملامت نبود.... نامه ای برای یکی از استادام که متخصص زنان بود و میدونستم اگه راهی وجود داشته باشه کوتاهی نمیکنه، نوشتم و شرح کامل ماجرا رو دادم..... به یکی از دوستام هم که رزیدنت روانپزشکیه زنگ زدم و ازش خواستم برای بستری برادر دختر کارای لازمو انجام بده..... به مادر سفارش کردم همون موقع دخترو ببره پیش دکتر و در اولین فرصت هم برای بستری پسرش اقدام کنه..... هرچند شاید تمام این کارها نوشداروی بعد از مرگ سهراب بود ولی مگر راه دیگه ای هم وجود داشت..... ازشون خواستم حتما" منو در جریان بذارن که چی شد و چی کار کردند.... ولی الان یک هفته گذشته و هنوز هیچ خبری ندارم.....
و من از همون روز، هر لحظه در ذهنم مقصر واقعیو جستجو میکنم..... مردی که در راه ایمان بی مانندش بهترین سالهای عمرش در میان توپ و تانک و خمپاره و وادی اسارت گذشت و امروز یک بیمار روانی مهجوره که کنترلی بر کردارش نداره و ایمان مثال زدنیش در راه پلیدترین و حرامترین اعمال به هرز میره..... دختر بیگناه و معصومی که از کودکی لبهاش به هم دوخته شده و هر آزاریو تاب آورده تا خدای ناکرده گوشه ای از آرامش دروغین خانواده اش خدشه دار نشه...... مادری که حتی به قیمت قربانی کردن دخترش اونقدر دربند آبروی ظاهری و پوشالی بوده که چشم بر تمام حقایق آشکار و دردآور بسته و سخنی نگفته..... و یا فقر فرهنگی و اجتماعی سر به فلک کشیده و نبود گوشی برای شنیدن و دستی برای کاری کردن و مسؤولی برای پذیرفتن و چاره ای اندیشیدن...... هرچند خیلی دیر.... هرچند خیلی دور....
و فکر میکنم به چشمان هراسان وحشتزدۀ دختر لاغر سبزه رو.....

زنهار از اين بيابان وين راه بينهايت...

آنقدر دل دل می کنی که شهاب باران آسمان تمام می شود و تو تازه به خاطر می آوری آرزوهای نگفته و تمناهای نهفته انباشته شده در دل بیقرارت را. و باز آنقدر چشم میکشی تا شب پرده سیه فامش را پهن کند و تو با کوله بار سنگین آرزوها به دوش سراپا نگاه میشوی شاید صیاد ستاره مسافری شوی که پیامبر تمنای نگفته ات باشد. آنقدر چشم می دوزی تا سیاهی مخملی شب مست خوابت می کند و تو در بیکران رویا همه آرزوهای نهفته ات را به دست ستاره ها میسپاری و سبکبارِ سبکبار میشوی..... روشنای سپیده که سر میزند چشم می گشایی و کوله بار سنگین آرزوها، نقش بر زمین، خاطره شکست شکار دیشب را بر ذهنت می کوبد و شیرینی رویای سبکباری را به کام روحت تلختر از زهر می کند... و آنگاه که تو غرق در ماتم برای مرور آرزوها و مهیا شدن صیدی دوباره کوله بارت را میگشایی، درخششی خیره کننده و آسمانی برای لحظه ای کورت میکند و تازه می فهمی که دیشب ستاره ها از آسمان به کوله بارت ریخته اند و آنها هم شده اند جزئی از تمنا و آمال و آرزوهایت..........وای! شب بی ستاره را چگونه تاب خواهی آورد جان دل؟!

به من گفتی: همین دست پرورده خودمان را میگویم! پس او چه می کند؟....... ..گفتم: مخلوق ، "مخلوق" است. یعنی "خلق شده"...... گفتی: یعنی او هم دلش که بگیرد به آسمان نگاه می کند؟........ گفتم : آسمان برای همه است . برای من، برای تو، برای هر آنکه قدرت سربلند کردن و نگریستن دارد.......گفتی :حتّی اگر از نژاد افشاری باشد؟!......... گفتم :حتّی برای "رویانا"........

پ.ن: حرف زیاد دارم ناتانائیل! ولی....سکوت میکنم!

گذر بي نظر

مدّتيست كه ذهنم درگير است با آدمهايي كه نمي بينمشان! نديدن كه نه، از آن ديدنهاي بي پردازش! آنهايي كه تمام و كمال در ميدان ديدت قرار ميگيرند و گيرنده هاي مخروطي و استوانه اي چشم با اقتدار وظيفه شان را ايفا مي كنند و سيگنالها را دربست تحويل گرفته و در نهايت امانتداري براي مغز ارسال مي كنند، امّا اين گيرنده شخيص با بي حوصلگي آنها را در كنج بي حافظگي پرتاب ميكند يا در گورستان فراموشي مدفون!
مدّتيست كه مغزم را آداب داني مي آموزم و پيشگويي آينده! و تلاش مي كنم براي بازيافت انباشته هاي كنج بي حافظگي! مي خواهم ببينم تمام آناني را كه به سادگي از كنارشان عبور مي كنم پيش از آنكه با تنه زدني ناگهاني مرا به خود آورند و آگاه از حضورشان كنند! مثل پيرزني كه در بانك كنار تو ايستاده و تازه وقتي پولهايش به زمين ميريزد تو از وجودش باخبر مي شوي! و يا پسربچه اي كه مدتهاست در مقابل ديدگان تو گرم بازي است و تنها زماني كه توپش جلوي پاي تو به زمين مي افتد متوجه شور و شوق بودنش ميشوي. شايد فردي كه در كتابفروشي كنار تو در حال وارسي كتابهاست و تو موقعي كه آهنگ عجيب زنگ موبايلش بلند ميشود حضورش را احساس مي كني. يا كشاورزي كه در اوج آفتاب بر روي زمينش مشغول تلاش است و تو از پشت شيشه ماشين تنها نظاره گر رقص گندمها هستي. شايد هم مردي كه هر روز در همان ساعتي كه سركار ميروي از مقابل تو مي گذرد و تو تازه امروز متوجه بودنش شده اي. يا مأمور هميشگي برق و حتّي دستفروش هرروزه محله ات و.....
مدّتيست كه ذهنم سخت دلخوش اين بازي جديد است. مي بينم و مي بينم و مي بينم و به اتفاقهاي نيافتاده فكر مي كنم.
وحشتناك است ولي شايد گواهي فوت آن پيرزن را فردا من امضاء كنم! شايد فردا همان پسربچّه يكي از فوتباليستهاي مشهور كشور شود! يا سالهاي بعد بازي روزگار آن حريدار كتاب را همسايه ديوار به ديوار من كند! نمي دانم ولي بعيد نيست آرد نان خوشمزه اي كه امروز صبح با كره و مربا خوردم از گندم همان كشاورز به دست آمده باشد! و يا شايد چند روز بعد من در يك خيابان شلوغ با آن مرد هم مسير تصادف كردم! شايد فرزند مأمور هميشگي برق چندسال بعد همبازي فرزند من شود! و خدا را چه ديدي شايد فردا من در حين انجام يك جراحي كوچك بر روي همسر مرد دستفروش كه هپاتیت ‌ب دارد بر اثر سوزن آلوده مبتلا شدم و همين علّت مرگم شد! و ......
به اتّفاقهاي نيافتاده فكر ميكنم و تخيلم را آزاد ميگذارم براي پرگشودن تا هر كراني كه دلخواه اوست. و در اين ميان به سود اين بازي ذهني فكر مي كنم و به اين كه صد البته ديدن يا نديدن من توفيري در آنچه فردا مي آيد ايجاد نخواهد كرد امّا لذّت ديدن و آزمون حافظه بصري فردا و فرداها هيجان انگيز و بي جايگزين است.
به هر حال هر چه كه باشد بازي فقط بازي است!

. پ .ن 1: اين بار ناتانائيل مي گويد: تو را هم در بازيم شريك كنم و تلاش كنم براي ديدنت قبل از آنكه فردا كه اينجا را خواندي در دلت به من و بازيهاي عجيب و غريب ذهنم بخندي! پيش از آنكه اين نوشته ها مدرك معتبري دالّ بر ماليخولياي ذهني من شود!

. پ.ن 2: ناتانائيل گاهي حرف زيادي مي زند!

چون مست شدي هر چه بادابادا...

.من سالهاست که هر روز تکّه ای از کودکیم را جایی جامی گذارم بی آنکه بدانم و بفهمم و روزی گم شدنش را به خاطر می آورم که دیگر هم دیر شده و هم دور!
اولین تکّه وقتی بود که به توپ ترنگی گفتم توت فرنگی! و تتاب برایم کتاب شد! آن روزی که فهمیدم خدایی که بوی عود و هل از خودش در اتاق به جا میگذاشت و صبحها قبل از بیدار شدن من باغچه ها را آب میداد و گاهی زمزمۀ خوش آهنگش شیرینی خوابم را دو چندان میکرد, کسی به جز مادربزرگ نیست! یکی هم آن روزی که دانستم برف چیزی ورای تکه های پنبۀ لحاف پاره شدۀ خداست! آن روز که دوست صمیمی مادرم که خاله صدایش می کردم, مرد و من فهمیدم که حتّی خاله های من هم مثل عموهای دوستم همیشگی نیستند! آن روز که برای اولین بار از یک مجله فهمیدم که حرفهای خانوم معلمم که همیشه برایم حکم آیات آسمانی داشت, چندان هم بی اشتباه نیست! آن روزی که فهمیدم دخترهایی مثل شیرین هستند که در ماه تنها یک بار گوشت میخورند و نمی دانند لازانیا اسم یک حشره است یا یک غذا! و آن روز که مثل خیلی از روزهای تابستان برای آتاری بازی کردن خواستم به خانۀ همبازی کودکیم حسام , که همسایۀ طبقه بالا هم بود, بروم و مامان گفت: دامنت خیلی کوتاهه! و من شلوار پوشیدم ! آن روزی که برای اولین بار صاحب یک دفترچه خاطرات قفل دار شدم و کلیدش را لابلای لباسهایم پنهان کردم و حس کردم مالکیت چیزی فراتر از شکلات چه مزه ای دارد! آن روزی که همکلاسیم به من گفت: اگه لباتو گاز بگیری لبات قرمزتر میشه و تو خوشگلتر! آن روز که پیش دخترخاله ام که چند سال از من بزرگتر بود, نشسته بودم و پسر جوان مزاحم تلفنی! بچّه حسابم نکرد و با من صحبت کرد! مهمترین تکّه اش را آن روزی گم کردم که فهمیدم این زمین گرد تنها برای من نمی چرخد و من چندان هم آدم مهمی نیستم!....
کودکیم را جایی جا گذاشتم..... بین عروسکهای همیشه خنده روی دیروز تا مبلمان و دکوراسیون سفید امروز. بین کتابهای شاهزاده و گدا و ناخدای پانزده سالۀ دیروز تا مسخ و پیرامون اصالت بشری امروز. بین آغوش پرمهر پدر و مادر تا آغوش عاشقانۀ همسر. بین نگاه شیطان و خندان و بیخیال سه سالگی تا نگاه نگران و منتظر و مبهم سی سالگی. بین دفترهای نارنجی و قرمز مشق و خاطرات دیروز تا وبلاگ آبی و سورمه ای امروز.......کودکیم را جایی جا گذاشتم......

پ.ن: و تو ناتانائیل مهربانم! جاودانۀ من بودی و هستی و خواهی بود, از دوست خیالی سخنگوی دیروز تا مونس تنهایی خاموش امروز.

ايلوژن

صحبت از لحظه اي زودتر يا ديرتر رسيدن نيست! صحبت از رقم خوردن يك سرنوشت است! صحبت از قلم را پيدا كردن يا نكردن نيست، صحبت از دستي است كه بايد ترسيم كند. صحبت از اگرها و كاشها نيست، صحبت از بايدها و شدنهاست.
صحبت از با تاخير رسيدن به آن سمينار به يادماندني نيست! صحبت از چراها و كجاها هم نيست. باور كن كه صحبت از اتفاق است و تصادف و شايد كمي سانتيمانتاليزه تر! شانس!
صحبت از عشق به شيمي نيست! صحبت از مخلوط بوي سيگار و اودكلن دبير شيمي است!
صحبت از دموكرات و سوسياليست نيست! صحبت از مشاركت است و شايستگي و كمي فهم و شعور!
صحبت از بازيگري هنرمندانة اسكارلت جانسون نيست! صحبت از لبهاي مكش مرگ ما و اندام خوش تراش اوست!
صحبت از اصطلاحات عجيب و غريب نامتعارف و دهان پركن و تشعشع كوركنندة معلومات نيست! صحبت از تعامد است و تظاهر است و تفاخر!
صحبت از عشوه و غمزه و دلبري نيست! صحبت از بودن است و گوش و زبان و همراهي و لحظه را بزرگ كردن و ارزش دادن.
صحبت از ايلياد و اوديسه و اساطير يونان و رم نيست! صحبت از راه است و عشق است و جنجال و آرامش!
صحبت از برتري بوي پياز داغ به عطر كريستين ديور نيست! صحبت از حيراني و سردرگمي ميان سنّت است و مدرنيته! ....
" سخن از پيوند سست دو نام و هماغوشي در اوراق كهنة يك دفتر نيست.....سخن از گيسوي خوشبخت من است و شقايقهاي سوختة بوسة تو....."*
صحبت از نگاه و رويا و فرم نيست! صحبت از انديشه است و حقيقت و معنا......

صحبت از تو و بودن تو نيست ناتانائيل! صحبت از من است و نياز و نياز و نياز......

*: قسمتی از شعر فتح باغ فروغ فرخزاد

از کان و از مکان پي ارکانم آرزوست...

از چي بايد بنويسم؟ از كفشهاي تازه يا كشفهاي تازه؟ ( از بچگي با اين دو كلمه مشكل داشتم! همين طور با هراس و حواس!! همين طور با ارسطو و پرستو!!) اول از كشفهاي تازه..
از كدامش برايت بگويم؟ از مايع ظرفشويي پريل كه تنها مايعيست كه با پوست دستم سازگار است!! و رنگين تاژ كه خيلي بهتر از پودر لباسشويي لباسهای رنگی را تميز ميكند! يا از لكه بر اتك كه واقعا" معجزه مي كند! نه! بگذار از اين بگويم كه چگونه ميشود گلهاي رز را مدت بيشتري تازه و شاداب در گلدان نگه داشت!! شايد هم دوست داشته باشي برايت بگويم چطور يك شمع خوشگل و خوشرنگ با سليقه خودت درست كني!! ...
چي كفشهاي تازه؟ كفشهاي تازه ام را خيلي دوست دارم! سورمه اي با چند خط محو نقره اي! و چقدر راحت! حيف كه محل كار حتما" بايد جوراب پوشيد!...
نه! هراس و حواس فقط مثال بود و پرستو و ارسطو همين طور! درباره آنها حرفي ندارم! شايد هم بشود گفت حواس پرتي گاهي هراس مي آورد! و ارسطو و پرستو.....بگذار ببينم ....آها! صفايي ندارد ارسطو شدن / خوشا پركشيدن پرستو شدن! اين شعررا اول يكی از كتابهای تست آزمون دستیاری خوانده بودم! انگار میگفت بی خیال ارسطو شدن! بروید پرستو شوید! گويا بزرگ شده ام! هركدام را جاي خودش درست به كار بردم!!
كفشهاي تازه نه! ببخشيد كشفهاي تازه ام تنها به اينها خلاصه نمي شود! زده ام در كار خرافات و جادو و جنبل! عقايد عاميانه مردم را مي خوانم كه اين روزها چقدر طرفدار دارد و پركاربرد شده و صد برابر بهتر از توصيه هاي دارويي و پزشكي كه هزار مقاله پشت بندش است و سالياني تحقيق در آن باب صورت گرفته، جواب ميدهد! مثلا" اينكه تارعنكبوت براي شكستگي و بريدگي سودمند است وجلوي لخته شدن خون را مي گيرد!!( انوكساپارين اسم يكي از موميايي هاي مصر بود؟!) ماست و كاهو عمر را ده سال طولانيتر ميكند!! ( آنتي اكسيدانها را بي خيال!) و يا باراني كه هفتاد روز بعد از نوروز بيايد، روي سر كسي ببارد موي سر را پرپشت كرده و مريض را هم شفا مي دهد!! ( زينك پلاس فريبي بيش نيست!) شير ماديان اگر به بچه بدهند سياه سرفه نمي گيرد!(واكسيناسيون ديگر چه صيغه ايست؟!!) و در همين راستا راز سرمستي گربه هاي اين موسم را هم كشف كرده ام! اين چنين آورده اند كه سنبل الطيب اگر به گربه بدهند مست مي شود!! يادتان باشد كه روز سه شنبه و چهارشنبه نبايد جارو كرد! بديمن است! ......

خلاصه كه اين ايام من با كفشهاي تازه به پا غرق در كشفهاي تازه ام هستم! و آنقدر به سطح رسيده ام كه كمي هم در ناكجايي ميان زمين و آسمان معلق مانده ام! وقتي مي شود در سطح بود و اينچنين حس پرواز داشت، ديوانه ام اگر هواي غرقه شدن در اعماق به سرم بزند!... مرا با نلسون و هاريسون چه كار؟! و رساله ته تتوس در باب دانش و تعريف آن به چه كارم مي آيد؟! من كه در كفشهاي تازه ام بيش از اندازه احساس راحتي مي كنم، چرا پا در كفش بزرگان و انديشمندان سياست و انديشه كنم؟! و وقتي پلك چشم راستم هي مي پرد و من ميدانم كه نشانه آن است كه غم و اندوه مي رود، پس چرا مولوي بخوانم..... كه: باقي اين غزل را اي مطرب ظريف / زين سان همي شمار كه زينسانم آرزوست......

حباب

چند روزی است که از روی الگوهای رنگ و رو رفته قدیمی مشق مهربانی و خوشرویی می کنم....حس می کنم یک فرجۀ موقت دارم برای مهربانی کردن. نه! زبانم لال و گوش شیطان کر! قرار نیست دار فانی را وداع گویم!
شده زمانی حس کنی محکومی به بی تفاوتی, محکومی به کمی خشن بودن , محکومی به مهربان نبودن! و آنقدر فضای اطرافت در هم و بر هم میشود که این ازدحام به درونت هم سرایت کرده و توان و مجال مهرورزی را از تو می گیرد.حس می کنم خواهی نخواهی در آستانۀ چنین موقعیتی قرار گرفته ام...پس پیش از اتمام وقت، مهربانیهای با نیمه عمر طولانی را فول دوز! وریدی با سرعت بالا تجویز میکنیم, البته با احتیاطات لازم که مبادا منجر به مسمومیت شود. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید!
در این راستا فرمان مامان جان را اجابت کرده و پس از مدتها به دیدار عمۀ مسنش می رویم و آنجا به همه لبخندهای ملیح تحویل می دهیم و سراپا گوش می شویم برای شنیدن داستان تمام نشدنی درد زانو و بیخوابی بانوان سالخورده! هر روز پس از ابراز محبت بیش از همیشۀ صبحگاهی لباسهای تمیز و اتو شاید هم اطو کشیده در مقابل چشمان حیرت زدۀ همسرجان تقدیمش می کنیم تا او هم از خوان مهربانی ما نصیبی برده باشد. این بذل مهر دامن خودمان را هم می گیرد و چند شاخه شب بو و زنبق پیشکش خود کرده و بر پاتختی مینهیم تا شبها عطرش مست و شوریده مان کند باشد که رستگار شویم! ولی آلرژی, مستی و شیدایی نمی شناسد! ناچار گلها را پیرایش کرده وهمراه کتابی که مدتهاست از ما خواسته شده, ناغافل! تقدیم رفیق جان میکنیم و او را نیزاین چنین مشمول مهر بی وقتمان می گردانیم . خلاصه که این بخش کوچکی بود از احوالات ما در این روزها.....تو هم اگر خواسته ای داری بجنب و دست دست نکن که هم اکنون وقت وقتش است! ....من به رویاهایم وفادارم! مهربانی رویای همیشگی من است. ولی زمانه گاهی برای وفاداری پا نمی دهد!

فوکو می گوید: "فکر, آزادی در رابطه با عملی است که انجام میدهیم. یعنی حرکتی که طبق آن خود را از عمل خود جدا می کنیم و آن را به صورت موضوعی در می آوریم و بعد به شکل مسئله ای در مورد آن به تفکر می پردازیم." ناتانائیل! در هنگام عمل که تنهایم می گذاری. لا اقل این آزادی نامحدود را با من شریک شو و در این جداسازی یاریم کن و همراهم باش....

اول اردیبهشت, بزرگداشت سعدی شیراز را بهانه می کنم برای زمزمۀ یکی از نغزترین و بی همتاترین غزلهایش:
همه عمر برندارم سر از این خمارمستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی
گله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

پ.ن۱: یک دختر کوچولوی مامانی تپلی, بعد از اینکه مدت طولانی زل زده به ظرف آبس لانگ (چوب زبان برای معاینه گلو) میگه: همۀ این بستنی ها رو شما تنهایی خوردین؟!!
پ.ن۲:دیدی بعضیا بعد از خوردن ۱۰ سی سی الگزیر ضدسرفه مست میشن و به تلوتلو خوردن می افتن؟! فک کن!! آدم اینقدر بی جنبه و کم ظرفیت؟!
پ.ن۳: معاوضه میکنیم: یک اکازیون تمام عیار! تمام داشته هایم اعم از منقول و غیرمنقول! در مقابل تنها لحظه ای فرو بردن دوبارۀ مخلوط بوی مه و دود و برگهای خشک نارنجی و مربای آلبالو و ... و کمی احساس کودکی و زبری دلچسب مهربانترین گونه های دنیا.
پ.ن۴: نمیدانم چرا حس می کنم این پست به شدت ناتمام است ناتانائیل!
پ.ن۵: کاوه یادآوری کرد که اول اردیبهشت سالمرگ سهراب و سالگرد ماندگاری او هم هست...شاید به همین خاطر بود که حس ناتمامی داشتم برای این پست...
باید کتاب رابست باید بلند شد درامتداد وقت قدم زد گل را نگاه کرد ابهام را شنید باید دوید تا ته بودن باید به بوی خاک فنا رفت باید به ملتقای درخت و خدا رسید باید نشست نزدیک انبساط جایی میان بیخودی و کشف.....

چهره امروز از آيينه فردا خوش است...

در روزی مثل دیروز, با جسم و روحی به همان کیفیت دیروز! و قدمهایی با همان هارمونی دیروز, جاری میشوی به سمت و سوی کار و هدفی مثل دیروز, در همان خیابانها و کوچه های همانند دیروز, سلام و حال و احوالی با آدمهایی مثال آدمهای دیروز, برخاستن و نشستنی به همان متانت و روال نشست و برخاست دیروز, شاید این میان حرفی و گپی و خنده ای با همان موضوعات دیروز, از قیاس قالیباف و اوباما تا بهای برنج و گوشت و آخرین مدلهای کفش تابستانی, با همان نظرات و دلایل و سلایق و منطق دیروز. خستگی و خمیازه و کش آمدنی به همان سبک و سیاق دیروز....در میان تمام این تکرارهای دیروزگون ! گاه بخت با تو یار میشود و برمیخوری به حال و هوا و حسّی از جنس خود خود امروز. حرفها و اندیشه ای که در حافظۀ دیروزیت جایی نداشته و بوی نوی امروز را می دهد. احساس و نگاه و لحن و سخنی که طراوت و تازگی امروزگونش به سان حریر روح تو را در عین نوازش قلقلک میدهد. و روحت گیج و سرمست این تازگی همنوای آهنگی از جنس اکنون همقدم میشود با این پدیدۀ دوست داشتنی امروز. خارج از محدودۀ همراهی و احساس عاشقانه, به دور از دایره همیشگی همدلی خانوادگی و بسیار آن سوتر از خط تکراری کاری و شغلی...و تو شاد و بیقرار, غرق میشوی در اکنون و کشف بزرگ و نو امروزت. و آنقدر عطر این تازگی را تا اعماق روحت فرو میبری و به اوج لذّت میرسی که فراموشت میشود آن حس موذی و کشدار تکراری دیروزی. و روح فراموشکار تو خواهان تداوم و بسط دادن و شاید همیشگی شدن این لذّت و شادی و تازگی امروز میشود, می خواهد نزدیک و نزدیکتر شود, غافل و فارغ از اینکه این ماندنی شدن ثمری ندارد جز کهنه و دیروزی ساختن این حس تازۀ عطرآگین! کاش بدانی که سرنوشت این قربت چیزی به غیر از غربت نیست! و کاش بدانی که ناتمام این سرمستی و لذّت و طراوت در خود "امروز" تمام میشود و به جاودانگی میرسد. و تکرار و قرار دوباره برای فرداها این شیرینی امروز را عجیب دیروزی میکند!

ناتانائیل امروزم! یاری کن تا دلخوش داشته باشم تنها به عبور لحظه ای نسیم که تداوم وزشش دیگر نام و نشانی از نسیم نخواهد داشت...

اي سينه بي کينه غوغات مبارک باد...

صبح كه از خواب بيدار ميشم حس ميكنم بوي بارون مياد! قبل از هر كاري مي دوم توي تراس ولي بارون نميياد! كلي كار واسه امروز دارم، هزار جا بايد سربزنم، من دلم بارون ميخواد! ولي بارون نميياد! دارم ميرم بيرون چترمو هم با خودم ميبرم آخه بوي بارون مياد! ولي بارون نميياد! حتي باروني ميپوشم چون بوي بارون مياد! ولي بارون نميياد! توي بارون تا حالا دو بار تصادف كردم، از اين تصادف الكيا كه جز علافي چيزي نداره، واسه همين پياده ميرم يه وقت تصادف نكنم چون بوي بارون مياد! ولي بارون نميياد! دفه پيش كه بارون اومد زنگ زدم به دوستم و بهش گفتم: دلم براي ديوونه بازيات تنگ شده كجايي ديوونه! امروز توي راه تصميم ميگيرم بهش زنگ بزنم و دوباره بگم چون بوي بارون مياد، ولي بارون نميياد! بارون كه مياد كلاغا خوشحالن! امروزم قارقارشون شادمانه است چون بوي بارون مياد، ولي بارون نميياد. يه آقايي توي خيابون داشت باغچه شو آب ميداد، بهش گفتم خودتو خسته نكن چون بوي بارون مياد! ولي اون گفت بارون نميياد! ساعت سه و نيم بعد از ظهره، من نشستم منتظر مريض! به منشي ميگم نكنه داره بارون مياد كه اينقد خلوته! منشي ميگه نه! بوي بارون مياد! ولي بارون نمياد! بالاخره يه پسره مياد از اين مو سيخ سيخيا! با دماغ سربالا! احساس ميكنم موهاش خيسه! ازش ميپرسم بيرون داره بارون مياد موهات خيس شده؟! با تعجب اول به من و بعد به پنجره نگاه ميكنه و ميگه ژله خانوم دكتر! فك كنم تو دلش گفت طرف خودش تب داره! و من فك ميكنم پسره حتما" به خاطر سرما خوردگیه که بوي بارونو حس نميكنه ! شيفت تموم ميشه من دلم ميگيره بيشتر از هميشه، مزه دهنم هم شور ميشه و چشام برق ميزنه آخه بوي بارون مياد! ولي بارون نميياد! خسته م. ميرسم خونه، تمام بدنم درد ميكنه با اين حال به "ميم" ميگم بيا بريم پياده روي بوي بارون مياد، ميگه: بارون كه نميياد! ميشينم جلوي تلويزيون ولي چشامو ميبندم و سراپاگوش ميشم شايد صداي بارونو بشنوم آخه بوي بارون ميياد! تخته رو باز ميكنم، مهره ها رو ميچينم، "ميم" ميگه ميخواي بازي كنيم؟ ميگم نه! آخه شبا وقتي صداي بارون كه ميخوره به شيشه پنجره مياد، دلم ميخواد روبروت بشينم و فقط با تو تا خود صبح تخته بازي كنم و كري بخونم بابايي! الانم بوي بارون مياد! ولي بارون نميياد! واسه همينه كه ديگه تو همبازي من نميشي، آره؟ "ميم" انگار دلش واسم ميسوزه، ميگه فردا قراره بارون بياد! ولي من الان ميخوام! و دوباره مزه دهنم شور ميشه ...الانم جلوي كامپيوتر نشستم گيج و مست دكسترومتورفانم! هنوزم بوي بارون مياد ولي بارون نمياد!......نترس بابا! هذيون نميگم بخدا! حالم خوبه! يه كمي تب دارم گلومم ميسوزه ولي خوبم چون بوي بارون مياد! فك كن! بوي بارون بياد ولي بارون نياد!



پ.ن ۱: آهاي تو! هنوز خيلي راه مونده تا ليلي شدن عزيز من! انگار از ليلي بودن، تنها جام شكستنشو ياد گرفتي! بجنب تا ازت جلو نزدن ليلي هاي خوش خط و خالی که امروز كوزه گرند، نه كوزه شكن! كوچولو!

پ.ن۲: ناتانائيل! الان كه تب دارم بذار يه اعترافي بكنم: فرقي نمي كنه كودكي يا بالغ، مستي يا هوشيار، مرتجعي يا روشنفكر، باتجربه يا بي تجربه، تشنه يا سيراب، نيازمند يا بي نياز، نقابدار يا بي نقاب، عاشق يا فارغ، پروفسور يا بيسواد!.....آدم كه باشي، احساس كه داشته باشي، بينا كه باشي، كافيه كمي فقط كمي باهوش باشي، اونوقته كه ميبيني وقتي خدا داره ته چشماي اوني كه جلوت نشسته شيطوني ميكنه، ته دل تو هم شيطان گرم خدايي كردنه! اعوذ بالله من الشيطان الرجيم....