۱۱/۰۶/۱۳۸۶

من خوشبختم؟

خیلی دوستش داشتم، دیوونه اش بودم، تمام دنیا رو برای یک لحظه باهاش بودن می دادم. تصمیم گرفته بودم اگه بهش نرسم خودکشی کنم! سیبو انداختم بالا هزار چرخ خورد اومد پایین، بهش نرسیدم. اولش خیلی سخت بود، داشتم دیوونه می شدم ولی خودکشی نکردم. کم کم عادت کردم، فراموشم شد. رفتم دنبال زندگیم...
توی محل کارم یکی از دوستان صمیمیم در حقم نامردی کرد! بهم تهمت یک اختلاس بزرگو زدند. خیلی تلاش کردم، وکیل گرفتم ولی نتونستم بیگناهیمو ثابت کنم. تصمیم گرفتم اگر حکم زندان برام بریدند خودکشی کنم! آخه تحمل زندانو نداشتم. سیبو انداختم بالا هزار چرخ خورد اومد پایین، افتادم زندان، ده سال اونجا بودم. اولش خیلی سخت بود، داشتم دیوونه می شدم ولی خودکشی نکردم. کم کم عادت کردم.
از زندان که اومدم بیرون، دیدم زنم گذاشته رفته، التماسش کردم برگرده، گفتم بدون تو نمی تونم زندگی کنم اگه نیای خودکشی می کنم! سیبو انداختم بالا هزار چرخ خورد اومد پایین، زنم برنگشت. اولش خیلی سخت بود، داشتم دیوونه می شدم ولی خودکشی نکردم. کم کم عادت کردم.
مدتی بود درد شدیدی توی پای راستم احساس می کردم، رفتم دکتر. عکس گرفت، آزمایش داد، گفتند سرطان استخوانه احتمالا" باید پاتو قطع کنی! فکر کردم من بدون پا نمی تونم زندگی کنم، اگه بخوان پامو قطع کنند خودکشی می کنم! سیبو انداختم بالا هزار چرخ خورد اومد پایین، پامو قطع کردند. اولش خیلی سخت بود، داشتم دیوونه می شدم ولی خودکشی نکردم. کم کم عادت کردم.
الان توی پارک روی یه نیمکت نشستم! پای مصنوعیمو باز کردم گذاشتم کنارم. زن سابقم چند لحظه پیش بازو در بازوی شوهرش از جلوم رد شدند. دوست نامردم کمی اونطرفتر داره تنیس بازی می کنه. یکی از هم سلولیهام منو دید، اومد کنارم نشست، روزنامه شو ازش گرفتم تا یه نگاهی بندازم، توی صفحه مردگان عکس عشق اولمو دیدم که بهم زل زده بود. سیبی که توی دستم بودو انداختم بالا، هزار چرخ خورد اومد پایین. دادمش به دوست هم سلولیم. دیگه سیب ندارم! این بار با خیال راحت میرم خودکشی کنم...!

۱۰/۲۶/۱۳۸۶

اين روزهاي زمستاني

این روزها انگار سردی هوا و خانه نشینی های اجباری، دنیای دوست داشتنی مجازیمان را شلوغتر کرده و رفت و آمد و تردد بیشتر شده! اکثر وبلاگها فواصل به روز شدنشان کمتر از گذشته است، امٌا نمی دانم چرا دستان من از فرط سرما کرخت بود و رمقی برای نوشتن وجود نداشت.
این روزها بیشتر از همیشه با حافظ دمخورم! شب را با غزلی از حافظ می خوابم و صبح غزلی دیگر آغاز گر روزم میشود. با او دلتنگ می شوم و باز با او پر از شور و شادی. در حین ساماندهی کلمات خشک و بی روح درسی که به زور و با وسواس در مغزم فرو می کنم، ناگهان به طور تکانه ای سراغش می روم و انگار همه وجودم روح می شود و پر از آرامش. خلاصه که این روزها با حافظ به شدت حال می کنیم و خوش خوشانیم!
تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده/چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دمسردم
این روزها چشم که بر هم می گذارم کوبش نا آرام قلبم از جا می پراندم و بیدار و هوشیار که میشوم یکنواختی و لختیش خواب آلودم می کند و من همچنان در میان خواب و بیداری طی طریق می کنم.
این روزها من به شیرینی ابهام یک خاطره فکر می کنم و تردید و دودلی پیش از وقوع و شادی از دل به دریا زدنی که مثل کاپوچینو کف آلود است.
این روزها عجیب زمستانی است! با تمام مخلفاتش و مخلفاتش از خودش خوشمزه تر!
این روزها نوک همه دماغها از شدت سرما سرخ می شود و دلقکها با آسودگی و آرامش در میان سایرین گم می شوند و تو فکر می کنی یا همه دلقکند، یا همه سردشان است و بی خیال حالت سوم می شوی.
این روزها من فقط به این خاطر در سوز سرما اشک می ریزم تا ببینم چشمانم قندیل خواهد بست یا نه! و اگر شده برای حفظ این قندیلها تا بهار سال بعد سرما را تاب می آورم و بیرون از خانه خواهم ماند.
این روزها تو بیشتر از روزهای گذشته کنار من خواهی بود و من بیشتر از روزهای گذشته دلم برایت تنگ میشود و بیشتر از روزهای گذشته دلم می خواهد نگاهت کنم.
این روزها و سی و هفت روز آینده من کمتر خواهم نوشت و کمتر خواهم آمد و اگر بخت و تخت ! سخت یاری کند! بیشتر درس خواهم خواند و شما دوستان دوست داشتنی بیشتر برایم دعا خواهید کرد.
ناتانائیل من! این روزها همه را بیشتر و بیشتر از همیشه دوست دارم و باور نمی کنی که قلبم هم پر از برف شده! و پر از آدم برفیهایی که هنوز ساخته نشده این گرمای دوست داشتن آبشان می کند انگار نمی شود هم خودشان را داشته باشی و هم عشقشان را در دلت حفظ کنی.....