خبرت هست كه در شهر شكر ارزان شد؟!

يك وقتهايي هست كه مي نشيني تا بنويسي و تصميم مي گيري كه اين بار آه و ناله نكني و نق نزني و هي از بيمار و بيمارستان و مرگ و درد و سي پي آر هاي ناموفق حرف نزني... از كنايه هاي گلوله اي و رد خونهاي ناشيانه شسته شده بگذري... فراموش كني سرخورگي و بي اميدي جا خوش كرده بر سلول سلول اين طايفه آرزو به دل را... بي خيال دغدغه هاي هميشگي تكراري زندگي شوي... بيايي در سطح و حرفهاي موسوم به "خوب خوب" بزني!... اصلا" بيايي و فكر كني به اين هوا و اين آسمان و اين رقص برگها و اين بازي غروبانه كلاغها و به همه بگويي كه فردا آسمان پايينتر مي آيد و ستاره ها به زمين مي ريزند...از رنگ صورتي لاك دخترك روي تاب تعريف كني... بگويي كه خبر رسيده از فردا همه زنان اين شهر مو هايشان را درحالي كه زير لب آواز مي خوانند در آفتاب شانه خواهند زد... بگويي كه خبر رسيده قانون تولد طور ديگري است كه " جهان در بوسه هاي ما زاده مي شود"...بگويي كه خبر رسيده تمام دختران ناز پر سوداي يتيم صاحب يك بابالنگ دراز خوش تيپ پولدار مي شوند... بگويي كه خبر رسيده دلهاي نازك همه عاشقان زمين عايق چند لايه خواهد شد... بگويي كه خبر رسيده يونس پيامبردوباره دلتنگ ماهي اقيانوس شده و دل به دريا مي زند... بگويي اين بداههء فوري را در پاسخ هر كه از راه مي رسد كه چقدراز ديدار شما در اين خلوت دلم خوشحالم!... بگويي كه چقدر خوب ِ خوبي و زمين خوب ِ خوب است ... و باور كن كه حالت خوب ِ خوب مي شود وقتي كه بگويي منبع موثق دارم كه خبر رسيده فردا دنيا زيباتر و يكرنگتر مي شود.... مي شود همهء اين خبرها را فرياد كرد به شرط آنكه وقتي از تو پرسيدم خوبي؟ نگفته باشي كه در زندانم!... كه اگر نگفته باشي... كه اگر تو خوب باشي... تلخترين بادامها هم شيرين مي شود ناتانائيل!

حرکت انتقالی

صدای جیرجیرکها از ورای توری نازک پنجره آزمایشگاه چشمانم را همراهی می کند برای یافتن کوکسی های کوچک گرم مثبت از میان دایره نورانی میکروسکوپ... سرم نمی دانم با فرکانسی هماهنگ با کدامین خورشید می چرخد و می چرخد و این شب یک ساله تمام نمی شود که نمی شود... آنچه که باید هویدا شود ناز می کند و رخ نمی نماید و من فقط رنگ آبی و بنفش می بینم که تاریک و روشن می گردد و صدای جیرجیرکها که با همان هارمونی بلند می شود و باز آهسته و آرام... با سر انگشتان رنگی شده از فوشین و متیلن بلو سرم را می گیرم تا شاید این حرکت انتقالی برای لحظه ای باز ایستد و من این زمین سنگین چرخنده را متوقف کنم که تلفن زنگ می خورد و پرستار فقط می گوید تخت 24... از ساعاتی پیش وسایل احیاء بر بالینش آماده است... مانیتور قلبش نشانی از زندگی ندارد... همراهش آینه جلوی دهانش گرفته اما بخاری بلند نمی شود!!... لوله گذاری می کنیم و نفس می دهیم... تمام وزنم را می اندازم روی سینه اش و با صدای شکستن هر دنده ای باز مانیتور را نگاه می کنم که خطوطش رسما" دهن کجی می کنند... نیم ساعت ادامه می دهیم که افاقه ای نمی کند و دهان خطوط مانیتور قلبی خسته ازاینهمه دهن کجی صاف صاف می شود... به جای انگشتان رنگیم بر روی سینه بیمار نگاه می کنم و سریع لباسش را رویشان می کشم... خسته ام... کوکسی ها را غرق در رنگ آبی و بنفش زیر میکروسکوپ به امان خدا رها می کنم و می روم شاید بشود چشم بست و فراموش کرد... توی آیینه نگاه می کنم جای انگشتان رنگیم بر روی پیشانیم خود نمایی می کند... یادم می آید که سرم دیگر نمی چرخد... یادم می آید که نا امید از خورشید، زمین را با فشار انگشتانم متوقف کردم... یادم می آید که زمان ایستاد... یادم می آید که سرم دیگر نمی چرخد... و باز جای انگشتان رنگیم بر روی سینه بیمار یادم می آید و زمین که دیگر برای او هم نمی چرخد... یادم می آید از حقارت زمین که بسته به فشار انگشتان آبی رنگینی می چرخد و می ایستد... و زمان که می گذارد و می گذرد... یادم می آید که می شود چشم بست اما نمی شود فراموش کرد


...دلتنگم... این خاک باران خورده زمین هنوز پر از جای پای توست... هنوز همان کودک ناتوانم که در زمین خوردنهایم روی تن خیس خاک دلم دستان پر توان تو را می خواهد برای برخاستن و عطر خاک را بوییدن و مستانه باز دویدن و باز به هوای دستان تو زمین خوردن.....

خميازه كشدار!

پل سيمون از موجودات قالب ريزي شده قلابي پوچ شده تكراري قسطي مد پرست بي ريشه و بي راز و بي عشق و بي آرمان و بي آينده اي سخن مي گويد كه :" ديگر در انتظار هيچ چيز نيست، جز رسيدن مترو"!... واي به امروز كه مترو هم از كار افتاده و هنوز منتظران در ايستگاه روزنامه مي خوانند...

كجا خوانده بودم ناتانائيل كه هيچ فاجعه اي از نيمه روشنفكري شوم تر نيست؟!

من از زبان شهریور!

اول شهريور
صبح!
پيرمرد هشتاد ساله با سابقه آلزايمر و پاركينسون با اختلال هوشياري روي تخت خوابيده... استاد ديروز دانشگاه تهران، ساكن امروز سراي سالمندان روي تخت خوابيده... پيرمرد هشتاد ساله با سابقه آلزايمر و پاركينسون با اختلال هوشياري و پنوموني شديد روي تخت خوابيده... استاد ديروز دانشگاه تهران ، ساكن امروز سراي سالمندان، رئيس سالهاي دور انستيتو پاستور ايران و همدم اين روزهاي تنهايي و بي نفسي روي تخت خوابيده... نبضش را كه در دست مي گيرم، نفسهاي به شماره افتاده اش را كه مي شمرم... حس مي كنم تنها كسي است كه امروز دلم مي خواهد بگويمش: "روزت مبارك استاد!"
عصر!
دمي كه عاشقانه ترين بوسۀ دنيا، خواهرانه ترين مي شود... تولدت مبارك!
شب!
آرامترين باش ناتانائيل!


دوم شهريور
صبح!
خوشگل شده ام !...چشم چپم چنان كوچك شده كه به زور باز مي شود... انگارخرده شيشه دارد!... با چنین چشمک ثابتی سر به زیرترینها را هم از راه به درمي كنم!... صورتم هم از الماس باران يكريزش درخشان مي شود... آنتي هيستامين سر به راهم مي كند!
ظهر!
ماكاروني با گوشت و قارچ و زرشك اساسيترين درمان ماژور دپرشن!
شب!
همۀ رازهايم را مي ريزم توي صندوقچۀ آن سو ترك و همۀ خستگي نگاهم را مي ريزم توي غار امن عميق چشمانت... در آن لحظه فقط کافی بود كه رمز صندوقچه ام را می پرسیدی...

سوم شهريور
صبح!
بيمارستان
ظهر!
بيمارستان
شب!
بيمارستان

چهارم شهريور
صبح!
گفته بودم استاد ! نگران نتیجه بیوپسی مغز استخوانش نبودم... بی امید شدن فروغ چشمانش نگرانم کرده بود.... حساسیت این یکی را بیشتر از نمونه مغز استخوان اعلام کنید لطفا" ...
ظهر!
ببخش كه تمام حجم سنگين خستگيهايم مي ريزد روي حجم سبك روح مهربانت و به خدا كه مي ترسم كه اين حجم بي اندازه وزنۀ سنگين دست و پا گيرت شود...
شب!
کولی شیشه ای مینایی ام! صفای مدام مردم میهمان نواز روحت، دلم را نمک گیر خوش نشین قبیله رنگارنگ پرهیاهوی دوست داشتنیت کرده...


پنجم شهريور
صبح!
انگار همه چيزسر ناسازگاري دارد...هر چند قهر بلد نیستم اما ايالت جدايي طلب بي سرمايه و منبع و معدن و صنعت و اصلا" بي همه چيزي شده ام...
عصر!
شليل و سيب و انگور و كيسه فريزر و ماهي قزل آلا ماحصل تمام عصرم!
شب!
اي جان جانان، اي درد و درمان، اي سخت و آسان، آغاز و پايان...


ششم شهريور
صبح!
امروز خدا رفته بود و نشسته بود توي دل مرد جوان ژوليدۀ تبدار عرق كرده و از پشت چشمانش به من نگاه مي كرد... با لبهايش به من لبخند زد و با من درد دل كرد...پيش خودمان بماند صداي خدا كمي خشدار و گرفته بود...من ديدم كه خدا امروز گريه كرد و من از گريه خدا گريه ام گرفت... من فكر مي كنم كه امروز حال خدا را گرفتم و به او گفتم كه تو خدا نيستي! تو مننگوانسفاليت هرپسي داري و اين تصور خدا گونه ات هذياني بيش نيست!... و او در جواب من گفت كه:" تو بهتر مي داني يا خدا؟!"... و من به او ايمان آوردم... راستي امروزحتي خدا هم روزه نبود!... واي من بايد امروز خدا را دقيق معاينه كنم!...
ظهر!
اورژانس سرريز شده... خدا آرام خوابيده...
شب!
ناتانائيل! مستي و هوشياري را ازهم باز نمي شناسم وقتي شراب سكر آور كلامت که بوی ازلی دارد با آرامش خيالي حضورت در هم مي پيچد... به سقف شبم نقره اي ترين مهتاب را آويختي... شبت تا ابد نوراني...

هفتم شهريور
شايد ادامه داشته باشد...! شايد!