صداي خون در آواز تذرو است...

این روزها شده ام شبیه کشوری که روزهای قبل از یک انقلاب را میگذراند! ... با التهاب و تظاهرات گاه مخفیانه و گاه آشکارا عصیانگر ... با فعالیتهای پنهانی زیرزمینی و چاپ اعلامیه های آتشین و تند و تیز علیه خودم... دلم می خواهد همه لاستیکهای فکرم را مقابل نیروهای مخالف به آتش بکشم!... اصلا" دلم می خواهد تمام ساعات روز را حکومت نظامی اعلام کنم تا هیچ کس حق تردد و رفت و آمد به قلمرو فرمانرواییم را نداشته باشد! و من در امنیت کامل دراز بکشم و از موسیقی بینظیر حکومت نظامی میکیس تئودوراکیس لذت ببرم! و برای قربانیان این انقلاب اشک بریزم و دعا کنم برای تحقق آرمانهایشان!
علت این همه احساسات متناقض را نمی دانم! ... شاید دلیلش شاخه بلند و پربرگ یکی از بابمبوهای خوشگلم بود که شکست! .... شاید شنیدن خبر عود بیماری یکی از دوستانم ... شاید نزدیک شدن مک کین به اوباما!... شاید سنگینی گچ پایم که هنوز یک هفته دیگر باید تحملش کنم!.... شاید خواندن مقاله سفره های خالی در روزنامه صبح.... شاید دلتنگی بیش از همیشه برای پدرم ... شاید بیخوابیهای شبانه و آخرین فرصتهای وبگردی و کافه پیانو و دریاچه شیشه ای ... شاید اضطراب و احساس عدم آمادگی برای شروع یک دوره جدید تحصیلی و کاری .... شاید احساس ناتوانی برای پاسخ به نامه های زیبا و سنگین و غمناک یک دوست... شاید قرصهای سیتالوپرام که تمام شده!.... شاید کشمکش تابستان و پاییز برای جایگیری!... شاید مثل همیشه خوشیهایی که زیر دلم زده!... شاید تو ... شاید تو... شاید هم تو!
مگر یک انقلاب دلیلی بیش از اینها می خواهد؟! ... و مگر نه اینکه شعله ای هر چند کوچک برای افروختن آتشی عظیم که نه! جهنمی خانمانسوز کفایت می کند؟! ... اصلا" چه کسی گفته که انقلاب و تحول و دگرگونی بد است؟!!! .... اصلا" مرگ بر آمریکا!
شاید هم باید کمی خودم را گول بزنم! مثلا" چند اسکناس نوی تا نخورده لای یکی از کتابهای قطور قدیمیم پنهان کنم و بعد خودم را به آن راه! بزنم و سرگرم کارهای روزمره شوم و بخوابم و بیدار شوم و بعد ناغافل بروم سراغ آن کتاب و بازش کنم و از پیدا کردن ناگهانی و اتفاقی ! اسکناسهای نو ذوقمرگ شوم!!!... می توانم هم بروم جلوی آینه بنشینم و به خودم لبخندهای ملیح بزنم و یک بحث جانانه را با خودم شروع کنم و با منطق و استدلال بیهمتا پیروز میدان شوم!!! ... یک فکر دیگر! سری به وبلاگم بزنم و برای خودم چند تا کامنت پرطمطراق بگذارم مبنی بر اینکه "عجب وبلاگ توپی داری!! اصلا" هم لازم نیست به من سر بزنی!" ....
ولی نه! به این آسانیها گول نمی خورم! همان انقلاب و اعلامیه و آتش بازی بهتر است! مرگ بر آمریکا!
ناتانائیل! تو اینجا چه میکنی؟ مگر اعلام حکومت نظامی را نشنیدی؟ سریع از کوچه پشتی فرار کن!

پی نوشت ۱: این پست هیچ گونه بار علمی و معنایی و ارزشی ندارد! و فقط جهت غر غر کردن پیرزنانه نویسنده نگاشته شده!
پی نوشت ۲: انقلاب ما انفجار نور بود!

Happy Ramadan!

چند روزی است که کوچه ها و خیابانها باز حال و هوای رمضان به خود گرفته... اسم رمضان که می آید خداییش را که بخواهی اول از همه بی بر و برگرد غرق می شوی در نشانه های نوستالژیک رمضانهای کودکی .... آب دهانت را با یاداوری طعم شیرین زولبیا و بامیه محکم قورت می دهی! ... و به جای تصمیمهای تازه در جهت خودسازی و تزکیه نفس و شعارهای باب دندان رمضان، مصمم می شوی تا مزه مطبوع حلیم کودکی را دوباره تجربه کنی... اگر در خانواده سنتی و مذهبی بزرگ شده باشی، جای آنکه به یاد حالات معنوی و روحانی هنگام سحر و افطار بیافتی اول از همه در ذهنت سفره رنگارنگ افطار و سحر را به گستردگی هر چه تمامتر پهن می کنی و می شوی نقش اول این داستان خوشمزه! ... بی انصافی نمی کنم! ... شاید با شنیدن دوباره نوای ربنای شجریان کمی هم منقلب و حالی به حالی شوی! ... و شاید با رسیدن رمضان گرد از روی قرآنهای خاک گرفته پاک کنی و هر روز تند تند و با عجله بخشی از کتاب آسمانیت را سریع مرور کنی و حتی شده در محل کار و زمان پاسخگویی به مراجعین هم از این مهم فروگذار نکنی و برای حق الله بیخیال حق الناس شوی، شاید تا پایان رمضان مدال افتخار یک دور تمام کردنش را به گردن بیاویزی...
نه رفیق! "رمضان" برای من و تو "سوزاننده گناهان" نیست... که افطارمان صبحانه و نهار و شام را یک جا باهم دارد و بحث روزمان این می شود که هنگام سحر کربوهیدرات بخوریم یا نخوریم! و تمام فکرمان اینکه چه کنیم تا کمتر تشنگی را احساس کنیم!... از فرصت میان افطار و سحر استفاده بهینه را ببریم تا مبادا خدای ناکرده جسم گرانمایه مان با کمبود مواد مغذی روبرو شود!... و بعد از سحر تخت بخوابیم تا این همه مرارت و سختی را آسانتر تاب آوریم! و دلخوش کنیم به حجم عظیم ایمان و بندگی و خلوص چرا که "خواب روزه دار هم عبادت است"... رمضان است و من و تو آنقدر به زور خودمان را تا ملکوت بالا می کشیم که فراموش می کنیم خدا بندگان دیگزی هم دارد.... رمضان من و تو که همه تمهیدات برایمان فراهم است، تا آسانتر به خدا نزدیک شویم!، از زمین تا آسمان فرق دارد با رمضان آنهایی که سحری خورده و نخورده، هنوز آفتاب سر نزده تمام خانواده می روند سر کار و تا خود افطار عرق می ریزند و اگر شانس بیاورند خرما و چای شیرین افطاری رنگینشان خواهد بود ... رمضان من و تو گناهانمان را نمی سوزاند، خیلی شانس بیاوریم با این همه افراط و تفریط، بیشترشان نکند!...
به هر حال که تقبل الله رفیق! و !Happy Ramadan

اي باد از آن باده نسيمي به من آور...

چشم که باز می کنم دوباره منم و آباژوری که هر شب ناخواسته تا صبح روشن می ماند... و پرده نارنجی که دیشب فراموشم شد بیاندازمش و نامهربانانه اولین اشعه های خورشید را مأمور بیدار شدنم می کند... دوباره منم و بغض فروخورده چند روزه ای که میهمان ناخوانده خوش نشین گلویم شده و داستان کنگر و لنگر را حفظ حفظ است!... بعد از مدتها زودتر از همسرم از خواب بیدار شده ام... شاید هم باید این همدستی نامهربانانه پرده ها و خورشید را به فال نیک بگیرم و صرف مهربانیهای همسرم کنم که بی گناه محکوم است به تحمل بغضهای گاه به گاه من و دلتنگی و غم دم به دمی که سلطه طلبیش را خوب پاسخ می دهم و به هر وسعتی که بخواهد میدانش می دهم... دوباره منم و دفترچه آبی که با یاداوری کارهای رنگ به رنگ دوست نداشتنی امروز به من دهن کجی می کند... تند و تند مهربانی می کنم! ... راه می روم و می دوم و گاهی می پرم! و با هر خطی که روی لیست کارهای به اتمام رسیده می کشم دهان آبی دفترچه را صافتر می کنم... تا بالاخره تنها و فارغ می شوم... همهمه تکراری بی هویت تلویزیون را خاموش می کنم و با سیب خوش عطر همیشگی خودم را پرتاب می کنم در آغوش قرمز نرم همیشه باز کاناپه... و فرو می روم و غرق می شوم در خاطراتی که نمی دانم سفید بود یا نقره ای... نمی دانم چند روز پیش بود یا چندین سال پیش... نمی دانم حریر بود یا مخملی... نمی دانم طوفان بود یا نسیم... نمی دانم آب بود یا سراب... نمی دانم آفتاب بود یا شهاب... نمی دانم گریه بود یا خنده... تنها می دانم که سپیدیش روحم را روشن کرد و برق نقره فامش چشمانم را نوازش داد... می دانم که لمس اکنونیش می گوید که شاید همین نزدیکیهاست و ژرفای اثرش مرا به شک می اندازد که شاید روزگاری دور بوده... می دانم که لطافت حریرگون داشت و سخاوت نرم مخملی... می دانم که هیجان و تلاطم طوفانی آورد و آرامش و خنکای مطبوع نسیم هدیه کرد... می دانم که به سان آب تشنگیم را فرونشاند و همچون سراب سرگشته ترم کرد... می دانم که گرمی و مهر آفتابی داشت امّا چونان شهاب گذری کرد و نماند... می دانم که شور بینظیرش شادترین خنده ها را ارمغان آورد و غم خجسته اش عمیقترین گریستن را می طلبید......
نمی دانم از آن من بود یا از آن تو... اصلا" نمی دانم آمد یا نیامد... بود یا نبود... بیداری بود یا رویا... تنها می دانم که نمی خواهم رنج اسارت و حقارت را حس کند برای گنجانده شدن در قفس طلایی کلمات و واژه ها... چه بیداری باشد و چه رویا... فقط اینکه مرا سپید و نقره ای و حریر و مخملی کرد... هم طوفان شدم هم نسیم... خود خود آفتاب بودم و شهاب یکه تاز آسمان کبود... خندیدم و گریستم و آب و سراب را کنار هم دیدم و تجربه کردم... و اکنون لبریز و سرشار از این همه شور و رنگ و مستی دلم می خواهد که بغض فروخورده حرفهای نگفته ام مبدل به اشک شود... اشکی که همراهم باشد و مهیایم کند برای سفر دوباره و دوباره به لطافت و مخمل لحظه هایی که هنوز نیامده خاطره می شود....

ناتانائیل! "بی اشک چشمان تو ناتمام است..."