چنگ حزين و جامي بنواز يا بگردان...

سه سال و هفت ماه و چهار روز گذشته از آخرين بار كه اينجا بودم و نوشتم... و امشب براي دوباره وارد شدن  كلي سوال و جواب شدم... بلاگر هم باورش نمي شد كه من همان آدم سه سال و هفت ماه و چهار روز پيش باشم... ديگر نه جواب سوالات امنيتيم را مي پذيرفت و نه نشانيهاي تاريخ گذشته ام را و دست آخر مرا فرستاد به ريكاوري و نفهميدم چه شد كه بالاخره باز از اينجا سردرآوردم... در نهايت بيهوشي.... در نهايت سردرگمي... و در نهايت درد... نمي دانم چرا شايد بخاطر حس تنهايي، شايد بخاطر جراحتهاي جسمي التيام نيافته... شايد براي حرفهاي در گلو مانده... شايد به دليل شنيده هاي هضم نشده....يا شايد اصلن چون دخترك شبها تازگي زودتر به خواب مي رود.... هر كدام كه باشد چندان فرقي نمي كند! مهم اين است كه قرار است اينجا ريكاوري باشد و من همينجا شايد باز به هوش بيايم....