اگر كوسه ها آدم بودند...

دختر کوچولو پرسيد:

اگر كوسه ها آدم بودند، با ماهي هاي كوچولو مهربانتر میشدند؟

آقای كی گفت: اگر كوسه ها آدم بودند،

توی دريا براي ماهیها جعبه های محكمی میساختند،

همه جور خوراكی توی آن میگذاشتند،

مواظب بودند كه هميشه پرآب باشد.

برای آن كه هيچ وقت دل ماهی كوچولو نگيرد،

گاهگاه مهمانیهای بزرگ بر پا میكردند،

چون كه گوشت ماهی شاد از ماهي دلگير لذيذتر است!

برای ماهیها مدرسه میساختند وبه آن ها ياد میدادند

كه چه جوری به طرف دهان كوسه شنا كنند،

درس اصلی ماهیها اخلاق بود،

به آنها میقبولاندند

كه زيبا ترين و باشكوه ترين كار برای يك ماهی اين است

كه خودش را در نهايت خوشوقتی تقديم يك كوسه كند،

به ماهی كوچولوها ياد میدادند كه چطور به كوسه ها معتقد باشند،

و چه جوری خود را برای يك آينده زيبا مهيا كنند،

آينده ای كه فقط از راه اطاعت به دست می آيد

اگر كوسه ها آدم بودند،

در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت:

از دندان كوسه تصاوير زيبا و رنگارنگی میكشيدند،

ته دريا نمايشنامه به روی صحنه میآوردند كه در آن ماهی كوچولوهای قهرمان شاد و شنگول به دهان كوسه ها شيرجه مي رفتند.

همراه نمايش، آهنگهای مسحور كنندهای هم مینواختند كه بی اختيار

ماهیهای كوچولو را به طرف دهان كوسه ها میكشاند.

در آنجا بی ترديد مذهبی هم وجود داشت كه به ماهیها میآموخت

زندگي واقعی در شكم كوسه ها آغاز میشود ...

برتولت برشت

بيشعور!

خب در اينكه تازگيها خيلي لوس و تكراري مي نويسم هيچ شكي نيست... ولي يك روز كه اين همه خسته و عصبي و دل مرده نبودم مي يام اينجا و يك پست خيلي قشنگ مي نويسم... يك روز كه اين همه سرد نباشه و يخبندون نباشه و من سُر نخورده باشم... يك روز كه دكتر "س" اول صبح كه كلي حس شادابي مي كردم نگفته باشه، چقدر چشات خوابالوده و من روم بشه كه بگم خوابالود نيست به خدا! حال نداشتم آرايش كنم! و از همون موقع هي چشام نسوزه ... يك روز كه مريضها اين قدر بدحال نباشند و همگي باهم يك دفعه فشارشون افت نكنه و نفسشون خوب در بياد و كارديومانيتورينگ بخش كم نياد و من يك حرف را هزار بار تكرار نكنم... يك روز كه هوا بي پارازيت باشه و بي نويز... يك روز كه لباسم از گير كردن مكرر به قلاب خاطره هاي سرد اين همه جر و واجر نباشه... يه روز كه تو دعوا نكرده باشي، قبل از اينكه خودمو از پنجره پرت كنم پايين! قول ميدم كه بيام اينجا و يك پست قشنگ بنويسم... يك پست خيلي قشنگ!

عصر توي حياط بيمارستان يه پسربچهء شايد دو سه ساله جلوي در ايستاده... كلاهشو تا زيرابرواش كشيده پايين طوري كه چشاش به زور ديده ميشه و وقتي مي خواد نگاه كنه بايد سرشو يه كم بگيره بالا!... بعد لپاش سرخ سرخه، نوك دماغش هم همين طور!... داره واسه خودش بازي مي كنه كه يهو از جلوي من در مياد... بهش مي گم سلام!... كجا داري مي ري ؟... هيچي نميگه يه كم نگام مي كنه و چشمشش به روپوش سفيدم كه مي افته انگار ميترسه و يه كم عقب عقب مي ره... مي گم: اي واي چرا ترسيدي؟ ... ميگه: پاپو مي تني!... مامانش مي گه: منظورش اينه كه آمپول مي زني!... دستاي خاليمو بهش نشون مي دم و مي گم: ببين آمپولم كجا بود؟... ميگه: تو زيپه!... مامانش: ميگه تو جيبته! ... از تو جيبم بستهء آدامسو در ميارم و ميگم: ببين من فقط همينو دارم، جيبم خاليه!... يه دونه آدامس بر ميداره يه كم كه مي جوه يه دفعه تف مي كنه آدامسه رو بيرون و ميگه: سِقَت تُسه!... مامانش ميگه: چقدر ترشه!... اي واي شاهكارم من! از اين آدامساي نعنايي تند sugar free به بچهء بيچاره تعارف كردم!... ميگم: واي ببخشيد كوچولو قهر نكني بامن!... تو بيمارستان چي كار مي كني؟... ميگه ناني اوخه! ... مامانش: مامان بزرگش مريضه!... ميگم: آخي! حالا تو سرما نخوري!... ميگه سَبَت خودم!... مامانش: شربت خوردم!... كلاهشو مي كشم پايينتر و بهش مي گم: حيف كه دستام كثيفه وگرنه لپتو محكم مي كشيدم!... ميگه: پيسور!... مامانش اين دفعه فقط ميخنده و هيچي نميگه!... ازش ميپرسم چي گفت مگه؟... با خنده ميگه: بيشعور!.... يعني هيچ حرفي توي اون لحظه به اندازهء اين "بيشعور" بهم نچسبيد!

آسانسور طبق معمول خرابه... از پله ها كه دارم ميام بالا با خودم فكر مي كنم چي مي شد منم يه مترجم داشتم!... بعد وقتي كسي مي پرسيد چطوري؟ من مي گفتم خوبم، اون ترجمه مي كرد: هيچم خوب نيستم نمي دونم چه مرگمه!...  وقتي مي گفتم چه خبر؟... اون ترجمه مي كرد: واي چقدر دلم برات تنگ شده!... وقتي مي گفتم: هوا چقدر سرد شده!... ترجمه مي كرد: من خيلي وقته بهت نگفتم چقدر دوستت دارم!

پله ها كه تموم ميشه به خودم لبخند مي زنم... بعد ترجمه ش مي كنم: بيشعور!

برو كاين وعظ بي معني مرا در سر نمي گيرد...

نقل امروز و ديروز نيست كه قصهء ساليان است... من مدتهاست مي دانم و فهميده ام كه آدم اين راهروهاي غم گرفته نيستم... آدم كشف زودهنگام مرگ در چشماني كه هنوز زنده است و طالب زندگي ، نيستم... آدم بلند بلند بر بالين مردگان خنديدن و خاطره تعريف كردن نيستم... آدم با خونسردي پاره كردن و خون ديدن و دوختن نيستم... آدم مدام از درد شنيدن و از درد خواندن و از درد گفتنها نيستم... آدم ساعتها نشستن و غرق شدن در ديواره سلولي فلان ميكرب و مكانيسم فلان آنتي بيوتيك و فارموكينتيك و فارموديناميك و تداخلات نامتناهيش نيستم... من آدم هر شب خوابيدن، هر صبح بيدار شدن، هر ظهر لبخند زدن و خوردن نيستم... من آدم برنامه ريزيهاي از پيش تعيين شده و چهارچوبهاي منظم لج درآر نيستم... اصلا" آدم هر روز زنده بودن و هر روز زندگي كردن  نيستم... من دلم مي خواهد يك شب بميرم و  صبح با قطره اي باران، با صداي عود، با يك بوسهء نامنتظر و اصلا" با شليك يك گلوله زنده شوم... من آدم يك جا ماندن، آدم مقيم شدن آدم ساكن بودن، آدم خانه و ديوار و حصار نيستم...

گفتم كه نقل امروز و ديروز نيست، من همهء اينها را مدتهاست كه مي دانم، امّا باز هروز صبح بيدار مي شوم و هر شب مي خوابم ... توي راهروهاي غم گرفته مدام راه مي روم و باز مرگ را در چشمان سرشار از زندگي پيشگويي ميكنم... بيرحمانه پاره مي كنم، آسوده خاطر قرمزي گرم خون را تحسين مي كنم و پيروزمندانه مي دوزم و بخيه مي زنم... از لابلاي هزاران صفحه كنجكاوانه ريزترين نكته را براي فلان آنتي بيوتيك جستجو مي كنم... من هر روز پايه هاي خانه را محكمتر مي كنم و بر ديوارهايي كه سرسختانه احاطه ام كرده اند قابهاي رنگي مي كوبم...

 نقل امروز و ديروز نيست كه من در اسارت محكمترين زنجيرها و در بحبوحهء پابندكننده ترين دلمشغوليها به فرار و گريز فكر مي كنم... به اينكه روزي وسط يكي از همين راهروهاي غم گرفته غيب شوم... به اينكه با درخشش قرمزي خون از هوش بروم و هيچ وقت به هوش نيايم... به اينكه روزي پنجرهء كنار قابهاي رنگي را بگشايم و پرواز كنم... به اينكه يك روز بميرم و بدون باران و عود و بوسهء نامنتظر و شليك گلوله زنده نشوم...

 نقل امروز و ديروز نيست، رشته هايي هست كه مرا سخت نگاه داشته و پابند كرده... قلابهايي هست كه من محكم به آنها وصل شده ام و آويزان مانده ام... رشته هايي كه دوستشان دارم و هر چند دست و پايم از فشارشان به دردآمده  ناخواسته هي پيچ و تاب مي خورم تا محكمتر به آنها گره بخورم...

نقل امروز و ديروز نيست ناتانائيل! من آدم فرار هم نيستم!

.

.

پي نوشت: اين نوشته مربوط به چند ماه قبل است... هر وقت گره ها محكمتر مي شود، هر وقت معلق بودنم سرگيجه مي آورد، اصلا" هر وقت كه تب مي كنم ، خاطرم مي آيد كه من آدم راهرو و ديوار و خون و مرگ و  درد و زندگي نيستم! و كمي بعدتر يادم مي آيد كه من آدم فرار هم نيستم...

دانه را دردانه كردي عاقبت...

بعد از حيراني ميان كشيك يا كشيش بودن، بازگشته از بالين بيمار محتضر، بايد خيلي باانگيزه باشي كه بنشيني اينجا و خيلي آرام وبلاگ بنويسي...در حالي كه آنطرفتر دو تا كتاب قطور با برگهايي كه نشانه گذاري شده براي بلعيدن فرياد سر داده اند و اين سو ترك تختخواب چشمهاي قرمز به زور بازنگهداشته ات را وسوسه مي كند... اين فرياد و وسوسه كه باهم مي آميزد به آن انگيزهء قوي فكر مي كني و يادت مي آيد از پيرزن سپيدروي دوست داشتني كه كشيش ِ كشيكش شدي و ديدي كه در آخرين دم و بازدم پرتقلايش نوه اش ناخنهاي خط خطي مادربزرگ را لاك مي زد و نقره اي مات لاك با اشكهاي دخترك صدفي مي شد... طرح ناخنهاي صدفي مادربزرگ را كه ورق مي زنم، يادم مي آيد از فرشتهء كوچك لب غنچه اي كه جاخوش كرده بود در آغوش مادر بيمار لاغرش تا شير بنوشد و من زل زده بودم به دستهاي كوچك لبريز از شور زندگيش كه انگار حتي با ناله هاي مادركش هم مي رقصيد و من دلم مي خواست در آغوشش بگيرم و لبهايم را بچسبانم به نرمهءابريشمي گوشهاي كوچولويش و به دروغ هم شده برايش سوگند بخورم و بگويم برقص كوچولو! كه دنيا هميشه اينچنين تلخ نبوده روزهايي بوده كه مادركت پر از نور بوده و خنديده و عاشق شده... لبهايم كه در خيال از نرمهء مخملي گوشهاي كوچك جدامي شود،به فرياد ناخوشايند كتابهاي قطور گوش كري مي زنم و فريب وسوسه نرم تختخواب را نمي خورم و اصلا" به اين فكر مي كنم كه من حتما" بايد قصهء مادربزرگي كه با ناخنهاي لاك خوردهء صدفي به بهشت مي رود و حكايت دستهاي نوزاد لب غنچه اي كه با ريتم غمناك ناله هاي مادر شادمانه مي رقصد و تلخي زندگي را فراموش مي كند، جايي مي نوشتم... بايد مي نوشتم تا تو بخواني و بداني كه من حرفهاي نگفته ام با صدفي ناخنهاي مادربزرگ لاك مي خورد و ميان پرزهاي مخملي گوش نوزاد لب غنچه اي جا مي ماند... بايد جايي مي نوشتم تا بماند، مي دانم كه تو همهء رازهاي مگو را روزي از ميان خطوط بيراه آن پيدا خواهي كرد...

من جمع اضدادم!

نيمه شب با صداي عربدهء قداره كش ها كه سكوت كوچه را مي شكافد، يادم مي افتد، فراموشم شده شب بوها را بالاي سرت بگذارم تا در كشاكش سرخوشانگي روياي شبانه ات مرا ياد كني!...
و غروب با آواز فالش قارقارانهء كلاغها كه آرامش ارغواني آسمان را سياه مي كند، يادم مي افتد، فراموشم شده توي چاي عصرانه ات بهار نارنج بريزم تا در اوج سكوت غروبانه ات مرا صدا كني!...
چه مي شود كرد؟! من آدم فراموشكار از خودراضي يادهاي ضد و نقيضم...

از چشمهاي شما مي ترسم!

هميشه برف كه مي بينم در اوج غم و دلتنگي ناخواسته دلم شاد مي شود و هوس مي كنم از ته دل بخندم... هميشه برف كه مي بينم بايد يكي را صدا كنم تا بيايد و همراهم شود در اين لذت ناگزير كودكانه... صدايش كنم و فرياد بزنم كه : فلاني! كجايي؟ بيا ببين چه برفي آمده!... و دلمردگي زمستان تقلبي امسال اين شور برفيم را دو چندان كرد... هر چند كه اين شور برفي هنوز محكم نشده و يخ نزده دارد آب مي شود...من هر چند گاه يك بار به تناسب آب و هوا و شايد حال و هوا! عكسهاي روي يخچال را عوض مي كنم!... عكسهاي روي يخچال شايد در بيهوده ترين لحظه ها با من حرف مي زنند و مي خندند و گريه مي كنند و گاه حتي نكوهشم مي كنند... ديشب به تناسب همين حال و هوا (از هر نوعش)، گشتم تا عكس برفي پيدا كنم...در يكي از اين عكسها من و خواهرم كه شايد 5 و 8 ساله هستيم توي حياط خانه مان با لباسهاي يك شكل و كلاه قرمز منگوله دار با هم در حال برف بازي هستيم... من مثل هميشه يك دسته مو جلوي چشم چپم را گرفته و كجكي نگاه مي كنم و خواهرم شيطنت آميز مي خندد ! از چشمانش پيداست كه نقشه اي براي آزار من در سر مي پروراند!... مادرم كه انگار حواسش نيست اخم كرده و دارد به سمت من مي آيد تا نمي دانم به كدامين گناه بازخواستم كند... توي عكس بعدي كه يادم مي ايد يك روز جمعه برفي بود و رفته بوديم كوه... مادر و پدرم با سوژهء تكراري كوه برفي كنار هم ايستاده اند و پدرم دست چپش را گردن مادرم انداخته و از چشمانش پيداست كه خجالت كشيده مادرم را محكمتر بغل كند!... و كمي دورتر من يواشكي پشت آنها ايستاده ام تا در عكس بيافتم و باز نگاهم گوياي شادمانيم است مثل هر زماني كه پدر و مادرم باهم خيلي مهربان مي شدند... و آخرين عكس باز هم يك روز برفي است از من و همسرم شايد دو سال قبل از ازدواج كه يواشكي رفته بوديم كوه و يواشكي عكس گرفتيم و من كلي از رسوايي اين يواشكيها در اضطراب بودم... يادم هست كه پالتوي كرم رنگم نو بود و شال گردنم نيمي ازصورتم را پوشانده بود با اين خيال واهي كه شايد كسي مرا نشناسد... چشمان همسرم در عكس دارد مي خندد و چشمان من پر از دلهره است!...

از ديشب هر وقت به بهانه اي سراغ يخچال مي روم تمام اين چشمها و نگاهها با من حرف مي زنند... دلم براي نگاه شيطان طوفاني خواهرم كه اين روزها آرام و بي موج است تنگ مي شود... براي چشمان پدرم و حسرت محكمتر بغل كردن مادرم در آن روز برفي كه بر دلش ماند... و براي نگاه خندان رقصان همسرم و پشيماني دلهرهء احمقانه چشمان خودم...

يك آشناي قديمي كه سالهاست در كاليفرنيا ساكن است برايم در فيس بوك پيغام گذاشته كه : يادم هست شما سالها قبل وقتي به خانهء ما آمديد كفشهاي قرمز خال خالي داشتيد... من برايش نوشتم: يادم هست شما روي ديوار اتاقتان پوستر بزرگي از اينگريد برگمن داشتيد، من كفشها يادم نمي ماند،نگاهها در ذهنم ريشه مي كند، اينگريد برگمن را هم به خاطر نگاهش يادم هست كه با همهء كودكيم دلبرانگيش را فهميدم! كفشهاي شما يادم نيست ولي يادم هست كه نگاهتان آن روزها چقدربراي من سخت بود... برايم نوشت : پس من هم يادم هست كه نگاه شما كنجكاو بود، نگاه سخت من با كفشهاي قرمز خال خالي شما نرم شد! نگاهها مهاجرند...

راست مي گفت نگاهها مهاجرند...

و من پُرم از نگاههايي كه از چشمها پَر كشيده اما هنوز جايي ميان انباشته هاي ذهن من گير كرده و گاه حتي چشمك مي زند... و در هراسم از نگاههايي كه هنوز نيامده بايد هجرت كند...

I love you too

داشتم همين طور خيلي اتفاقي از بين Template هاي گوشيم مي گشتم تا مثل هميشه بي وقتي و ديروقتي را بهانه كنم و براي دوستي كه بي وقفه زنگ مي زد بفرستم كه :

! I`m busy right now. I`ll call you later

كه باز هم خيلي اتفاقي از ميان همان Template هاي پيش بيني شده كه اكثرا" خبر از همان بي وقتي و ديروقتي و تعيين زمان و مكان و قرار و مدار مي دهد، چشمم خورد به اين يكي :

! I love you too

اين يعني فوق العاده!... اين يعني كه پيش بيني شده در ميان ازدحام ساعتها و بوقها و در دلهرهء ديرشدنها و هراس كم آوردنها يكي براي تو مي فرستد:

! I Love you

اين يعني كه حتما" اين جمله با تمام كوچكي و تكراري بودنش از آن جمله هاي پركاربردي است كه روزي هزار هزار هزار نفر براي هم مي فرستند و آنقدر آرام و قرار ندارند تا تو سر و ته بي وقتي ات را يك جوري هم آوري و پاسخشان دهي... اين يعني كه نترس ديرت نمي شود! اينجا ما برايت حاضر و آماده نوشته ايم وگذاشته ايم و يادت باشد كه تو بايد خيلي فوري جواب دهي:

!I Love you too

اين يعني كه اين جمله به اندازه تمام آدمها مخاطب دارد و اگر تا امروز كسي براي تو نفرستاده حتما" فردا منتظرش باش و فراموش نكن كه جايي براي جواب بي بر و برگردش پيش بيني شده...

اين يعني كه من آن روز آنقدر از ديدن اين جمله هيجان زده شدم كه جاي "...I`m busy right now" براي دوستم فرستادم:

" I love you too " ... بماند كه دوستم ديگر آن روز مطمئن شد كه من حالم خوب نيست!

.

.

.

راستي ناتانائيل! چند ساله بودي كه ماه شدي؟!

شبنم اورميك

براي مشاوره آمده ام بخش دياليز... بيمار پيرمرد كوچك اندام لاغري است با پوست زردرنگ و موهاي خاكستري كم پشت و چشمهايي مهربان... ببخشيد چشم مهربان! چون يكي از چشمانش نابيناست... باحوصله و دقت به سؤالاتم پاسخ مي هد و آخر هر حرفي هم يك "عمو جان" اضافه مي كند... مثلا" مي گويد:" دو سال است كه دياليز مي شوم عموجان!" و ... تركيب خوب چشم مهربان و اين "عمو جان" گفتنش و حتي رطوبت نشسته بر صورتش كه نشان از نارسايي مزمن كليه دارد، كلّي دلنشين است و سرحالم مي آورد... بعد با خودم فكر مي كنم كه ظالمانه است! ظالمانه است! شايد بايد خيلي سنگدل باشي كه مثلا" روحت بخواهد از طراوت شبنم اورميك نشسته بر صورت يك بيمار دياليزي تازه شود! ... و سعي مي كنم ظاهر مغمومتري به خود بگيرم!... پيرمرد هفته اي سه نوبت هر بار به مدت چهار ساعت دياليز مي شود، دياليز مي شود و هفته اي سه نوبت دراز مي كشد و منتظر مي ماند تا تمام مواد زائد انباشته شده در خونش از راه تنها يك غشاء نيمه تراواي نازك تصفيه شود و پاكِ پاك شود... باز هم با يك تفكر احمقانه و سطحي به او حسادت مي كنم! ... و فكر مي كنم شايد راهي باشد كه بشود هفته اي سه نوبت دراز كشيد و منتظر ماند تا تمام خستگيها، همهء دلتنگيها ، دردها، رنجها ،غصه ها ، ناباوريها ، بغضها و آهها و... فقط از خلال يك حايل نازك عبور كند و برود و دور شود و دود شود و نابود... شايد روح و روان و جانت پاكِ پاك شود... سه ربع ساعت گذشته و من درگير اين افكار بيهوده يك مشاورهء ساده را هنوز تمام نكرده ام... برگه را مي نويسم و از پيرمرد خداحافظي مي كنم... مي گويد: " زنده باشي عموجان!" ... مي گويم: "خوب باشيد عموجان!" ... و به جاي او باز در كمال بيرحمي خودم حالم خوب مي شود!

.

.

ناتانائيل! انگار زندگي نمي خواهد به آنچه من و تو خوابش را ديده ايم نزديك شود... شايد هم درست همان زماني نزديك شد و گذشت كه من و تو گرم خواب ديدن بوديم... مي داني ناتانائيل من! چندان فرقي هم نمي كند... دربند نزديك و دور شدنش نباش!... فقط خوب و آرام بخواب ناتانائيل...

پنجرهء شرقي

مرد با دقت صداي برخورد كفشهاي نو و براقش بر كف چوبي كافه را مرور كرد... يقه لباسش را صاف كرد و پشت ميز دو نفرهء مشرف به پنجره در منتهي اليه شرقي كافه نشست... ساعت شني كوچك روي ميز را برعكس كرد و زل زد به ريزش دانه هاي ريز شن...

زن چينهاي دامنش را صاف كرد... دستي به موهاي به دقت جمع شده اش كشيد... پس از چند قدم كوتاه ايستاد و نگاه منتظرش را چرخاند در گوشه گوشهء كافه... چشمش كه به ميز دونفرهء مشرف به پنجره در منتهي اليه شرقي كافه افتاد، لبخند كمرنگي بر لبش نشست و دستهء كيقش را محكمتر فشار داد و آرام جلو رفت...

مرد براي چندمين بار ساعت شني را برعكس كرد و تمام تلاشش را به كار برد تا باز هم زل بزند به ساعت و رقص شادمانهء غيررسمي نگاهش را ميان آهار يقهء تمام رسميش پنهان كند...

زن در حالي كه آرام و با لذت قهوه اش را مي نوشيد يادش آمد كه هيچ وقت قهوهء تلخ دوست نداشته و خيره شد به چشمان پايين افتادهء مرد و پرسيد: " شما مي دونيد چقدر طول مي كشه اين ساعت شني خالي بشه؟"

مرد بي آنكه نگاهش را بالا بياورد با شيطنت شكر را سمت زن گرفت و گفت:" گفته بوديد قهوهء تلخ دوست نداريد!" ...و باز ساعت شني را برعكس كرد و دقيق شد روي ساعت مچي اش و گفت:" زمان مي گيريم..."

پانزده دقيقه گذشته بود و ساعت شني پنج بار پر و خالي شده بود و زن و مرد باهم پنج بار از تماشاي ريزش دانه هاي براق و صيقلي شن لذت برده بودند و پس از هر بار خالي شدن باهم تكرار كردند: " سه دقيقه!" و سرخوشانه خنديده بودند...

صداي قارقار كلاغها از پشت پنجرهء ميز دونفرهء منتهي اليه شرقي كافه شنيده مي شد و اين يعني وقت رو به اتمام بود... يعني زن و مرد بايد برمي گشتند به دنياي واقعي... دنياي كلاغها...

زن گفت:" وقت رفتنه..." و آرام بلند شد...

مرد باز هم ساعت شني را وارونه كرد و گفت:" ولي فقط پنج بار بود!" ... و نفهميد كه چطور فارغ از لباس تمام رسميش همهء نگاه رقصان شيداي غيررسميش را ريخت توي چشمان منتظر زن...

زن چشمانش رابست و رفت به سمت در و از كافه خارج شد...

.

.

امروز يك سال است كه زن چشمانش را همچنان بسته نگاه داشته و مي رود و مي رود و هنوز راه خانهء گمشده اش را پيدا نكرده است...

برود از دل من وز دل من آن نرود

يادم نيست كه قبلا" گفته بودم هر لحظه اي يك موسيقي خاص ِ خاص ِ خاص ِ خودش را دارد يا نه؟!...چندان فرقي هم نمي كند ولي دلم مي خواست كسي بود كه مي آمد و موسيقي همين لحظهء مرا مي ساخت... حس مي كنم چيز دل انگيزي از آب در مي آمد!... نه اينكه خيلي شاد باشم يا خيلي هيجان زده يا خيلي محزون يا هر حس شديد ديگر... نه!... فقط احساس مي كنم موسيقي اين لحظه شاهكار مي شود!... كجايي پرايزنر؟!!

يادم نيست كه قبلا" گفته بودم من عاشق آن وقتهايي هستم كه نشانه اي از خيال و رويا در بيداري هويدا مي شود يا نه؟!... مثل وقتي كه خواب دريا ديده باشي و بعد بيدار شوي و ببيني دستانت پر از گوش ماهي است و لابلاي موهايت پر از ماسه!... باور كني يا نه امروز بعد از ظهر چيزي در همين مايه ها اتفاق افتاد!... حالا تو دوست داري اسمش را بگذار توهم بويايي!

يادم نيست كه قبلا" گفته بودم من شنبه ها بداخلاق مي شوم و يكشنبه ها مضطربم و دوشنبه ها بي تفاوت و سه شنبه ها مهربان و چهارشنبه ها خسته و پنجشنبه ها شيفته و جمعه ها ديوانه، يا نه؟!... به هر حال الان بين ديوانگي جمعه و بداخلاقي شنبه آويزانم... خدا نصيب نكند! بَد موقعيتي است!

يادم نيست كه قبلا" گفته بودم بدترين نوع انتظار زماني است كه نداني منتظر چه هستي، يا نه؟!... الان سماق يكي از همان انتظارها را مي مكم... حالا تو هي بگو شايد اين جمعه بيايد، شايد!!!

خوب يادم هست كه قبلا" گفته بودم كه دلم برايت تنگ شده... باز هم مي گويم كه دلم برايت تنگ شده... ديگر باران بيايد يا نيايد چندان توفيري نمي كند...