من مي دونستم!

نخواه بنویسم که الان باید در حال سرچ کردن باشم... باید در میان ۱۰۴۷ مقاله پیدا شده بگردم و بچرخم و ارتباط معنی داری بین سندرم آنتی فسفولیپید و نارسایی آدرنال پیدا کنم... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دلم تنگ شده برای طعم مدادهای چوبی روزهای دبستان و نمای دلفریب دندان زده اش و دلم می خواهد همه همه صندوقچه یادگارهایم را بیرون بریزم، شاید بشود یکی از آن مدادها را پیدا کرد و فرو رفت در عطر چوب جویده شده و به لحظه رهایی رسید... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دلم می خواهد بعد از مدتها مشق کدبانوگری کنم و از کله صبح بیافتم به جان خانه و بشورم و بسابم و غذای لذیذ همراه دو نوع سالاد آماده کنم و روی میز شمع بگذارم و نور را کم کنم و منتظر شوم تا زمان رسیدن همسرم و بعد مثل فیلمها به استقبالش روم و بگویم : عزیزم! به خونه خوش اومدی!... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دوست دارم ظهر یک روز برفی تنها توی ماشین بنشینم و بنشینم و بنشینم و باز هم بنشینم و آنقدر صبر کنم تا شیشه ها پر از برف شود و مطمئن شوم که هیچ چشمی مرا نمی پاید و آنوقت فکر کنم به آن روز دور برفی که من و تو بودیم و استتار شده با شیشه های برفی و دست بی حواس من که به برف پاک کن خورد و رسواگر عالم بی خبریمان شد... و بعد آنقدر بخندم تا دوباره دستم بی حواس شود!... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دلم می خواهد همین طور که جلوی تلویزیون لم داده ام و صحنه های دلخراش از روی حساب انتخاب شده کودکان غزه روحم را می لرزاند، به سیاست فکر کنم و اسرائیل و بعد رنگ خونهای مردمان عراق و افغانستان و فلسطین و لبنان را باهم مقایسه کنم و به مغزم آنقدر فشار بیاورم تا تحلیلی منطقی بیابم... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که حس گالیوری را دارم که در سرزمین لی لی پوتها بیهوش شده و چشم که باز می کند کلّی آدم کوچولو می بیند که روی بدنش بالا و پایین می روند و طناب پیچش می کنند و فقط یک تکان کوچک می خواهد تا همه بندها را پاره کند و از جا بلند شود...! راستش را بخواهی دلم فلرتیشیای ۱۵ سانتی خوشگل می خواهد... باید تکان بخورم... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
ناتانائیل! و تو نخواه بنویسم که من این روزها سردرگم مانده ام در کشش قاف بیقراری و سوت زیر سین خستگی و طنین رقصان شین شادی و تلنگر بی وقفه لام دلتنگی و رقص ظریف و آرام تِ دوستت دارم... و باور کن که این بار حسش هست!... حسش هست... چه جور هم حسش هست...!

خش خش!

من چرا یادم رفته بود، که همین حوالی، سر پیچ پاییزیترین کوچه، چند قدم مانده به پله های برفی، نرسیده به یلدا، تو غافلگیرم کردی... و فراموشم شده بود که عاشق غافلگیر شدنم... من چرا یادم رفته بود که وقتی تو تاریخ معاصر می خوانی باید متالیکا گوش کنم... و فراموشم شده بود که چقدر متالیکا دوست دارم... من چرا یادم رفته بود آن روزهایی که لذت نامه به صندوق پست انداختن سرمستم می کرد، بلد نبودم خط چشم پهن بکشم... و فراموشم شده بود که هیچ وقت خط چشم پهن دوست نداشتم... من چرا یادم رفته بود که چشمان عمیق تو پرحرفند و مدام در پی فرصت برای شکستن سکوت لبهایت... و فراموشم شده بود که عاشق پرحرفیم ... من چرا یادم رفته بود که استدلال و منطق صدای تق تق می دهد... و فراموشم شده بود که صدای خش خش بیشتر دوست دارم...
و من که یادم رفته بود کاش یادم نمی آمد که درست همین حوالی، سر پیچ پاییزیترین کوچه، دو سیاهی مانده به یلدا، دیروز غافلگیر شدم... ولی آنقدر دورت خواهم چرخید تا سرگیجه بگیرم و ناغافل برسم به پاییزیترین کوچه و پله های برفی و تلو تلو خواهم خورد تا خود خود یلدا و ناپیدا در سیاهیش در شب زایش مهر این بار من غافلگیرت خواهم کرد...

راهي بزن که آهي بر ساز آن توان زد...

تمام بدنم درد می کرد... حتی انگشتهای دستم را که تکان می دادم کوچکترین مفاصلم بزرگترین فریادهای اعتراض را سر می دادند ... چشمهای سوزانم برای باز ماندن به هیچ صراطی مستقیم نبودند به یاد تام و جری دلم می خواست برای باز نگهداشتنشان دست به دامن چوب کبریت شوم! ... سرم چونان گویی از سرب بر تنه ام سنگینی می کرد و برای یک لحظه که چشم بر هم می گذاشتم انگار به سرزمینهای دور پرتاب می شدم و هرگز بر نمی گشتم! گویا ذهن و فکرم هزار پاره شده و زبانم از هر کدام تکه ای می گرفت و در میان سرفه های مکرر بیان می کرد! ... این طور مواقع که می رسد دلم پتوی گرم و نرم می خواهد که در عمیقترین زوایایش پنهان شوم و یک دل سیر نمایش احساس فراتر از کسالت داشتن و لوس بازیهای مربوطه و خریدار متمول ناز و نیازهای از سر بیماری... ولی برنامه های پی در پی و مکرر کشیکهای اجباری نه آنفولانزا می فهمد و نه تب و نه چوب کبریت و نه هذیان و نه ناز و نیاز... دست به دامن هر کس هم که شدم تا آن روز را جای من بماند و من روز دیگر جبران کنم، یا روز قبل کشیک بوده و یا روز بعد و در نهایت درک متقابل از سختی بیمار دیدن در اوج بیماری، و با کمال احترام و تأسف تقاضایم را رد می کند... من ماندم و تب و پلکهای سنگین و ۲۴ ساعت اورژانس شلوغ با بیماران رنگارنگ پرتوقع... نمی دانم شاید آن روز بیماری سبب ترشح ماده ای در خونم شده بود که احساساتم رقیقتر و در سطحتر از همیشه خودنمایی می کرد! و یا رومنس ِ نگاه و احساسم آن روز به شدت فعال بود! ... که روتین ترین صحنه ها ساعتها خیره ام می کرد و مغزم را قلقلک میداد... و یا شاید بازیگران حرفه ای در لباس بیماران متناسب با احوالاتم برایم صحنه های دلبرانه و رمانتیک عاشقانه اجرا می کردند...
پیرزن نحیفی که هموپتزی* طولانی مدت رنگی به چهره برایش باقی نگذاشته بود و دستان لرزان پیرمرد همسر که با هر سرفه پیرزن انگار بیشتر می لرزید و مکرر لیوان را جلوی دهانش می گرفت و با چشمان نگران انگار حجم خونی که با هر تک سرفه به لیوان می ریخت را تخمین می زد ... و با اصرار صد بار لیوان را نشانم داد و از من خواست تا برای جبران خون از دست رفته همسرش از او خون بگیریم...
دختر جوانی که ۱۶ سال بیشتر نداشت و به دلیل کتواسیدوز دیابتی بستری شده بود و نامزد جوانش که شاید به زور سنش به ۱۸ میرسید ، هر دو ساعت مسافت اورژانس تا آزمایشگاه را برای رساندنABG ** دخترک دوان دوان طی می کرد و سریع جواب آزمایش را به دستم می رساند... چنان پریشان نگاهم می کرد که رنگ نگاهش هیچ وقت فراموشم نخواهد شد و تا از بهبود حال دخترک مطمئن نمیشد رهایم نمی کرد... و تمام شب شاهد بودم که بر بالین دخترک بیدار نشست و بارها با نگاه غافلگیرانه من اشکهایش را پاک کرد... و صبح بعد از اینکه فهمید برای عسلکش رژیم معمولی شروع شده آنقدر شاد شد که دو جعبه بزرگ شیرینی برای تمام بخش خرید و پخش کرد...
و مرد ۳۵ ساله ای که لنفوم نان هوجکین داشت و پس از چندین نوبت شیمی درمانی ضعیفتر و دردمندتر از پیش روی تخت بیمارستان نگاه همسر باردار پا به ماهش بر روی آخرین دم و بازدمهایش خشک شده بود... و دستان سردش یک دم از دستانش رها نمی شد، زن آنقدر نگاه کرد و آنقدر شمرد و مَرد آنقدر تقلا کرد و نفس کشید تا مبادا همسرش از شمارش ناامید گردد ولی توان ادامه اش نبود و نفسهایش آرامتر و آرامتر می شد... وقتی با وسایل احیاء بر بالینش حاضر شدیم زن از درد فریاد میزد و کنار نمی رفت گویی نوزاد در شکمش هم شتاب داشت که مبادا دیر شود و انگار می ترسید بدون دیدن پدر پا به دنیا گذارد... زن منتقل زایشگاه شد... و من با هر ماساژ قلبی که بر سینه مرد وارد می شد صدای ضربان قلب کوچکی را می شنیدم که انگار به پدر التماس می کرد تا بماند...
کشیک آن روز که تمام شد دیگر نه صدای اعتراض مهمل مفاصلم را می شنیدم و نه از تب و هذیان و آنفولانزا چیزی می فهمیدم... به خانه که رسیدم... زیر پتو که خزیدم دیگر نه خواب و استراحت دلم می خواست و نه ناز و نیاز و نوازش... تنها دلم می خواست زار زار گریه کنم بخاطر همه عاشقانگی ها... بخاطر تمام دردها... بخاطر همه نفسها... بخاطر تمام مرگها... بخاطر همه تولدها ... و بخاطر همه زندگی که هزار بار جای گریه دارد چه خوشیها و چه ناخوشیهایش...
*: خلط خونی
**: آزمایش بررسی گازهای خون شریانی

ناتانائیل... وقتی می گویی بی خیال، تمام خیالهایم خط خطی می شود و من می مانم که کجای این خط پر پیچ و خم نقطه بگذارم...

در گرماگرم ايام

روزهای پاییزی زندگی من امسال تابستانی شده!... صورتم گر می گیرد از هرم داغ نفسهای تبدار... گرمم می شود از حرارت نگاههای پرسشگر و دردآلود بیهوده امیدوار... دستانم عرق می کند و داغ می شود هنگام ورود سوزن ضخیم داخل مغز استخوان بی کفایت دخترک زیبا... وای! اصلا" بی خیال!..... باز احساساتی بازیهایم گل کرد و حرفهای تکراری ناخوشایندم آغاز شد!.... اصلا" روزهای سرد پاییزیم تابستانی شده چون گرمم می شود هنگام مزه مزه کردن قهوه مطبوع و دل انگیز داغ چشمان تو ... گرمم می شود هنگام شنا کردن در میان امواج آرام حرارت شعله های دلچسب آتش برای خاتمه دادن به خستگیهای یک روز شلوغ پرهیاهو... تمام وجودم گرم می شود از پر زدن و اوج گرفتن در آسمان صداهای گرم و نواهای روح نواز دلخواه... اصلا" تلفیق همین گرماهای خوشایند و ناخوشایند پاییز تابستانی من است که روزهایم را دوست داشتنی و معتدل کرده... و بهار و تابستان و پاییز را یکجا برایم هدیه آورده... و مرا به آنجایی رسانده که باور کرده ام خوشی و خوشبختی جایی لابلای همین گرمیهاست... درک و باور و غوطه ور شدن در شادیها و لذتهای کوچک است که مهیایمان میکند برای شادمانی بزرگ... من دیگر تلاش می کنم تا باورم شود که خوشبختم وقتی میرسم به نهایت درک طعم شکلات تلخ تلخ همراه با چایی داغ داغ... خوشبختم آن زمان که به کودک ماشین جلویی با لبخند چشمک میزنم و او در پاسخم دست تکان می دهد و به همین راحتی اعلام دوستی میکند... خوشبختم هنگامی که از قصد راهم را کج می کنم تا بر روی برگهای خشکیده قدم گذارم و صدای خش خششان حالی به حالیم کند... خوشبختم وقتی آدمهایی پیدا می شوند که بی دلیل دوستشان دارم مثل پیرمرد بداخلاق سوپر محلمان که در پاسخ هر سوالی انگار دلش می خواهد یک دل سیر کتکت بزند!... مثل نگهبان تپل بیمارستان که همزمان با بالا رفتن میله جلوی در برای رد شدن ماشین کلاهش هم بالا می رود و از بالای عینک نگاه میکند و لبخند میزند... مثل پیرزن خنده رویی که نمی شناسمش ولی تقریبا" هر روز میبینمش که زنبیل به دست نمی دانم برای کور کردن چشم کدام بازار صبح به آن زودی راهی میشود و دیگر عادتم شده که سلامش دهم... و باز خوشبختم وقتی آدمهایی هستند که با دلیل دوستشان دارم و یاداوری داشتنشان دلگرمم میکند...
هرچند حرارتهای نامطبوع و اختناق آور سرم را گرم می کند با چراهای بی پاسخ و خواستنهای خارج از قدرت... امّا تحمل و شاید توان بیشتر خواهد شد با آغوش گشودن به سمت شادیهای نازک و طرد و لطیف و ظریفی که اگر نشتابی و درنیابی آسان چونان سبکترین قاصدکها همسفر باد خواهند شد...

ناتانائیل! زخمها نشان آن است که دردی در گذشته واقعیت داشته... و شاید تمام شادیهای گذشته توهم و رویایی بیش نباشد که نشانی از خود بر جای نمی گذارد... تو به من بگو کدام بهتر است رویا یا واقعیت؟...

سوره صبر!

هر روز که بیدار میشوم، تصمیم میگیرم که آن روز را از آن خود کنم. راه و رسمش را بلد نیستم... نمی دانم آیا می شود روزی را شش دانگ سند به نام زد و با خیالی آسوده نفس کشید و قدم برداشت و هر کس و ناکسی که ادعای مالکیت کرد را با روکردن افتخار آمیز سند غافلگیر کرد و حجم عظیم ادعایش را به باد فنا داد...
نمی دانم می شود یک روز تمام و کمال برای من باشد؟... روزی که در آن نه متهم باشم و نه شاکی و نه وکیل و نه حتی ناظر بی طرف ، روزی که در جایگاه قاضی عادل باشم و یا اجرا کننده حکم همان قاضی کذایی بی هیچ دل سوختنی و بدون ذره ای رحم و مروت!... روزی که شاهد نباشم نگاه عاقل نمای عالیجنابان را که در باور خیالی دروغین خود چشمان خسته و دردمند رعیت مآبان را سفیه می پندارند... روزی که در بازار مکاره پر هیاهو و ازدحام مثقالی شکر در دکان عطار پیر پیدا شود و شیرین کامم کند... روزی که نوشداروفروش حیله گر برای خام کردنم مدام به جان نداشته سهراب قسم نخورد... روزی که برق خاتم چند قیراتی آنقدر چشمها را خیره نکند که هر بیهوده لافی را سلیمانی بیانگارند... جانماز آب نمی کشم که تمام نمازهای نخوانده ام انتظار خشک شدن جانمازهای آب کشیده پهن شده در آفتاب را میکشد!...

ناتانائیل! قسم به جان همه کسانی که ایمان آورده اند! بگو آیا فردایی خواهد آمد که من رستگارش باشم؟!!

گاهي دلم...

گاهی دلم برای چیزهای عجیب و غریب تنگ می شود!... مثل ۹:۳۰!! ... و روند تکراری و همیشگی زود خسته و دلزده ام می کند، مثل ۶:۳۰ صبح که روزهاست بر روی ساعت موبایلم جاخوش کرده و با اینکه می بیند هر روز snooze خواهد شد و من ده دقیقه دیرتر دعوتش را اجابت خواهم کرد، همچنان خوش قول و وفادار است...
گاهی دلم می خواهد فراموش کنم دلیل اصلی حضورم را در مکانی خاص.... شاید هم نه! گاه در اوج تمرکز و بحبوحه کار اصلی ناگهان حس می کنم چقدر کارهای به ظاهر فرعی و پیش پا افتاده مهمتر و باارزشترند... وقتی در یک بیمارستان بزرگ راه می روی، روپوش سفید هم که تنت باشد، امکان ندارد آدمهای رنگارنگ و جور وا جور از تو آدرسی نپرسند... بخشهای مختلف... رادیولوژی... آزمایشگاه و... دیگر کاری ندارند که تو شتابزده هستی و دیرت شده یا سر ساعت باید در فلان کنفرانس باشی... و من گاه گاه در اوج عجله و شتاب دلم می خواهد دست لرزان بعضی از این آدمهای رنگارنگ خسته چروکیده را بگیرم و پا به پای قدمهای کند و آرامشان تا خود خود مقصد همراهشان باشم.... و خیلی وقتها آلبای خرافاتی عامی درونم بیدار میشود و حس می کنم دعاهای زیرلبشان در باب عاقبت به خیری و سفیدبختی! خیلی بیشتر از جدیدترین مقاله ژورنال کلاب آن روز به دردم می خورد!!
گاهی دلم خوش است به بی خیالیهای شیرین گاه به گاهی که با شادمانی به استقبالشان می روم... مثل کشیک دیشب که پس از دو CPR ( احیای قلبی ریوی: همون ماساژ قلبی و شوک و این صوبتا!) ناموفق خسته کننده که تا ۳ صبح طول کشید... جای آنکه نگرانی و استرسم را از گزارش صبحگاهی صبح فردا - که به دادگاه صحرایی می ماند! - پاسخ دهم و مشغول درس خواندن شوم، ترجیح دادم پس از قدم زدن در حیاط قدیمی بیمارستان که در آن ساعت شب در کمال ناباوری برایم نشانی از طراوت ازلی داشت، تا خود صبح تخت بخوابم!... و نتیجه اش این شد که در جلسه گزارش صبحگاهی وقتی استاد بزرگ در کمال جدیت پرسید طول درمان آنتی بیوتیکی اندوکاردیت تحت حاد در بیمار دریچه مصنوعی چقدره؟، من بعد از دادن یک پاسخ غلط با نهایت خونسردی و دروغ چرا! شرمندگی گفتم: هر چی شما بفرمایید استاد!!!

ناتانائیل! برای "زخم" هایی که جای سه حرف هزاران حرف دارد، مرهمی می خواهم... زخمهای هزار حرفی زخم کوچک سه حرفیم را آتش می زند....

باز اين دل سرمستم ديوانه آن بند است...

نمي دانم اين خوب است يا بد... نمي دانم آرامش است يا تنش... نمي دانم حال است يا قيل و قال... نمي دانم عادت خواهد شد يا ندامت... و نمي دانم پايانش فصل است يا وصل... تنها مي دانم كه آنقدر درگير و دار روزها و شبها غرقم و آنقدر مشغول و گرفتار كه تمام دغدغه هاي نازك ديروزيم از شرم ترك خوردند و فروريختند و از فرط سبكي در برابر سنگيني دردهاي بي كران دود شدند و پنهان در ناكجاي بالادست...
مي دانم كه اين روزها ديگر هرگز براي شاخه شكسته بامبو فكر انقلاب به سرم نخواهد زد... اين روزها دوباره دلم مي خواهد براي رسيدن پلاكت به دختر رنگ پريده خسته زمين و زمان را به هم بريزم... اين روزها اگر خيال انقلابي هم باشد براي رسيدن مك كين به اوباما نيست... براي نفسهاي تند تند و صورت كبود مرد لاغر روستاييست... براي آرام كردن خطوط خشن و پرتلاطم نوار قلب مادر سه فرزند خردسال است... براي التيام بخشيدن التهاب جوان آهنگري است كه نبض تند و پرشتابش گوياي حرارت درون پر از آرزويش است... براي چشمهاي نگران ، دستان مرطوب تبدار ، قلبهاي ناآرام ، نفسهاي بريده ، لبهاي ترك خورده و ناله هاي جگرخراش از سرِ درد...
خدا كند عادت نشود كه اگر چنين شد به يقين روزي ندامت محض خواهد بود... خدا كند قيل و قالش خود حال باشد... و خدا كند خستگيها و بي خوابي و چشمان گودافتاده و فصل جدايي از روزمرگي و تكرار، وصلي شود براي هوشياري و آرامش چشمان خسته از درد بيمار....
این روزها وقتی به پیمانه های سرریز از رنج نگاه می کنم، باورم می شود که دردها و فکرها و دغدغه هایمان هنوز خیلی مانده تا برسد به نقطه اشباع در پیمانه جوشان حلال صبر و تحمل....
این روزها دلم برای خودم زیاد تنگ می شود... برای تو خیلی بیشتر ناتانائیل!

این روزها مجال زیادی برای نوشتن نیست... به اجبار کمتر خواهم نوشت و باز به اجبار کمتر نظر خواهم گذاشت... ولی بیشک می خوانمتان عمیقتر از همیشه...
گمان مبر که به پایان رسید کار مغان
هزار باده ناخورده در رگ تاک است

صداي خون در آواز تذرو است...

این روزها شده ام شبیه کشوری که روزهای قبل از یک انقلاب را میگذراند! ... با التهاب و تظاهرات گاه مخفیانه و گاه آشکارا عصیانگر ... با فعالیتهای پنهانی زیرزمینی و چاپ اعلامیه های آتشین و تند و تیز علیه خودم... دلم می خواهد همه لاستیکهای فکرم را مقابل نیروهای مخالف به آتش بکشم!... اصلا" دلم می خواهد تمام ساعات روز را حکومت نظامی اعلام کنم تا هیچ کس حق تردد و رفت و آمد به قلمرو فرمانرواییم را نداشته باشد! و من در امنیت کامل دراز بکشم و از موسیقی بینظیر حکومت نظامی میکیس تئودوراکیس لذت ببرم! و برای قربانیان این انقلاب اشک بریزم و دعا کنم برای تحقق آرمانهایشان!
علت این همه احساسات متناقض را نمی دانم! ... شاید دلیلش شاخه بلند و پربرگ یکی از بابمبوهای خوشگلم بود که شکست! .... شاید شنیدن خبر عود بیماری یکی از دوستانم ... شاید نزدیک شدن مک کین به اوباما!... شاید سنگینی گچ پایم که هنوز یک هفته دیگر باید تحملش کنم!.... شاید خواندن مقاله سفره های خالی در روزنامه صبح.... شاید دلتنگی بیش از همیشه برای پدرم ... شاید بیخوابیهای شبانه و آخرین فرصتهای وبگردی و کافه پیانو و دریاچه شیشه ای ... شاید اضطراب و احساس عدم آمادگی برای شروع یک دوره جدید تحصیلی و کاری .... شاید احساس ناتوانی برای پاسخ به نامه های زیبا و سنگین و غمناک یک دوست... شاید قرصهای سیتالوپرام که تمام شده!.... شاید کشمکش تابستان و پاییز برای جایگیری!... شاید مثل همیشه خوشیهایی که زیر دلم زده!... شاید تو ... شاید تو... شاید هم تو!
مگر یک انقلاب دلیلی بیش از اینها می خواهد؟! ... و مگر نه اینکه شعله ای هر چند کوچک برای افروختن آتشی عظیم که نه! جهنمی خانمانسوز کفایت می کند؟! ... اصلا" چه کسی گفته که انقلاب و تحول و دگرگونی بد است؟!!! .... اصلا" مرگ بر آمریکا!
شاید هم باید کمی خودم را گول بزنم! مثلا" چند اسکناس نوی تا نخورده لای یکی از کتابهای قطور قدیمیم پنهان کنم و بعد خودم را به آن راه! بزنم و سرگرم کارهای روزمره شوم و بخوابم و بیدار شوم و بعد ناغافل بروم سراغ آن کتاب و بازش کنم و از پیدا کردن ناگهانی و اتفاقی ! اسکناسهای نو ذوقمرگ شوم!!!... می توانم هم بروم جلوی آینه بنشینم و به خودم لبخندهای ملیح بزنم و یک بحث جانانه را با خودم شروع کنم و با منطق و استدلال بیهمتا پیروز میدان شوم!!! ... یک فکر دیگر! سری به وبلاگم بزنم و برای خودم چند تا کامنت پرطمطراق بگذارم مبنی بر اینکه "عجب وبلاگ توپی داری!! اصلا" هم لازم نیست به من سر بزنی!" ....
ولی نه! به این آسانیها گول نمی خورم! همان انقلاب و اعلامیه و آتش بازی بهتر است! مرگ بر آمریکا!
ناتانائیل! تو اینجا چه میکنی؟ مگر اعلام حکومت نظامی را نشنیدی؟ سریع از کوچه پشتی فرار کن!

پی نوشت ۱: این پست هیچ گونه بار علمی و معنایی و ارزشی ندارد! و فقط جهت غر غر کردن پیرزنانه نویسنده نگاشته شده!
پی نوشت ۲: انقلاب ما انفجار نور بود!

Happy Ramadan!

چند روزی است که کوچه ها و خیابانها باز حال و هوای رمضان به خود گرفته... اسم رمضان که می آید خداییش را که بخواهی اول از همه بی بر و برگرد غرق می شوی در نشانه های نوستالژیک رمضانهای کودکی .... آب دهانت را با یاداوری طعم شیرین زولبیا و بامیه محکم قورت می دهی! ... و به جای تصمیمهای تازه در جهت خودسازی و تزکیه نفس و شعارهای باب دندان رمضان، مصمم می شوی تا مزه مطبوع حلیم کودکی را دوباره تجربه کنی... اگر در خانواده سنتی و مذهبی بزرگ شده باشی، جای آنکه به یاد حالات معنوی و روحانی هنگام سحر و افطار بیافتی اول از همه در ذهنت سفره رنگارنگ افطار و سحر را به گستردگی هر چه تمامتر پهن می کنی و می شوی نقش اول این داستان خوشمزه! ... بی انصافی نمی کنم! ... شاید با شنیدن دوباره نوای ربنای شجریان کمی هم منقلب و حالی به حالی شوی! ... و شاید با رسیدن رمضان گرد از روی قرآنهای خاک گرفته پاک کنی و هر روز تند تند و با عجله بخشی از کتاب آسمانیت را سریع مرور کنی و حتی شده در محل کار و زمان پاسخگویی به مراجعین هم از این مهم فروگذار نکنی و برای حق الله بیخیال حق الناس شوی، شاید تا پایان رمضان مدال افتخار یک دور تمام کردنش را به گردن بیاویزی...
نه رفیق! "رمضان" برای من و تو "سوزاننده گناهان" نیست... که افطارمان صبحانه و نهار و شام را یک جا باهم دارد و بحث روزمان این می شود که هنگام سحر کربوهیدرات بخوریم یا نخوریم! و تمام فکرمان اینکه چه کنیم تا کمتر تشنگی را احساس کنیم!... از فرصت میان افطار و سحر استفاده بهینه را ببریم تا مبادا خدای ناکرده جسم گرانمایه مان با کمبود مواد مغذی روبرو شود!... و بعد از سحر تخت بخوابیم تا این همه مرارت و سختی را آسانتر تاب آوریم! و دلخوش کنیم به حجم عظیم ایمان و بندگی و خلوص چرا که "خواب روزه دار هم عبادت است"... رمضان است و من و تو آنقدر به زور خودمان را تا ملکوت بالا می کشیم که فراموش می کنیم خدا بندگان دیگزی هم دارد.... رمضان من و تو که همه تمهیدات برایمان فراهم است، تا آسانتر به خدا نزدیک شویم!، از زمین تا آسمان فرق دارد با رمضان آنهایی که سحری خورده و نخورده، هنوز آفتاب سر نزده تمام خانواده می روند سر کار و تا خود افطار عرق می ریزند و اگر شانس بیاورند خرما و چای شیرین افطاری رنگینشان خواهد بود ... رمضان من و تو گناهانمان را نمی سوزاند، خیلی شانس بیاوریم با این همه افراط و تفریط، بیشترشان نکند!...
به هر حال که تقبل الله رفیق! و !Happy Ramadan

اي باد از آن باده نسيمي به من آور...

چشم که باز می کنم دوباره منم و آباژوری که هر شب ناخواسته تا صبح روشن می ماند... و پرده نارنجی که دیشب فراموشم شد بیاندازمش و نامهربانانه اولین اشعه های خورشید را مأمور بیدار شدنم می کند... دوباره منم و بغض فروخورده چند روزه ای که میهمان ناخوانده خوش نشین گلویم شده و داستان کنگر و لنگر را حفظ حفظ است!... بعد از مدتها زودتر از همسرم از خواب بیدار شده ام... شاید هم باید این همدستی نامهربانانه پرده ها و خورشید را به فال نیک بگیرم و صرف مهربانیهای همسرم کنم که بی گناه محکوم است به تحمل بغضهای گاه به گاه من و دلتنگی و غم دم به دمی که سلطه طلبیش را خوب پاسخ می دهم و به هر وسعتی که بخواهد میدانش می دهم... دوباره منم و دفترچه آبی که با یاداوری کارهای رنگ به رنگ دوست نداشتنی امروز به من دهن کجی می کند... تند و تند مهربانی می کنم! ... راه می روم و می دوم و گاهی می پرم! و با هر خطی که روی لیست کارهای به اتمام رسیده می کشم دهان آبی دفترچه را صافتر می کنم... تا بالاخره تنها و فارغ می شوم... همهمه تکراری بی هویت تلویزیون را خاموش می کنم و با سیب خوش عطر همیشگی خودم را پرتاب می کنم در آغوش قرمز نرم همیشه باز کاناپه... و فرو می روم و غرق می شوم در خاطراتی که نمی دانم سفید بود یا نقره ای... نمی دانم چند روز پیش بود یا چندین سال پیش... نمی دانم حریر بود یا مخملی... نمی دانم طوفان بود یا نسیم... نمی دانم آب بود یا سراب... نمی دانم آفتاب بود یا شهاب... نمی دانم گریه بود یا خنده... تنها می دانم که سپیدیش روحم را روشن کرد و برق نقره فامش چشمانم را نوازش داد... می دانم که لمس اکنونیش می گوید که شاید همین نزدیکیهاست و ژرفای اثرش مرا به شک می اندازد که شاید روزگاری دور بوده... می دانم که لطافت حریرگون داشت و سخاوت نرم مخملی... می دانم که هیجان و تلاطم طوفانی آورد و آرامش و خنکای مطبوع نسیم هدیه کرد... می دانم که به سان آب تشنگیم را فرونشاند و همچون سراب سرگشته ترم کرد... می دانم که گرمی و مهر آفتابی داشت امّا چونان شهاب گذری کرد و نماند... می دانم که شور بینظیرش شادترین خنده ها را ارمغان آورد و غم خجسته اش عمیقترین گریستن را می طلبید......
نمی دانم از آن من بود یا از آن تو... اصلا" نمی دانم آمد یا نیامد... بود یا نبود... بیداری بود یا رویا... تنها می دانم که نمی خواهم رنج اسارت و حقارت را حس کند برای گنجانده شدن در قفس طلایی کلمات و واژه ها... چه بیداری باشد و چه رویا... فقط اینکه مرا سپید و نقره ای و حریر و مخملی کرد... هم طوفان شدم هم نسیم... خود خود آفتاب بودم و شهاب یکه تاز آسمان کبود... خندیدم و گریستم و آب و سراب را کنار هم دیدم و تجربه کردم... و اکنون لبریز و سرشار از این همه شور و رنگ و مستی دلم می خواهد که بغض فروخورده حرفهای نگفته ام مبدل به اشک شود... اشکی که همراهم باشد و مهیایم کند برای سفر دوباره و دوباره به لطافت و مخمل لحظه هایی که هنوز نیامده خاطره می شود....

ناتانائیل! "بی اشک چشمان تو ناتمام است..."