...

نشسته ام اینجا... حالم خوب نیست... از عیدی که بوی تازگی ندارد بدم می آید... نشسته ام اینجا و هی فکر میکنم که چه باید بنویسم و این وسط ظرف آجیل جلویم خالی می شود و باز من نمی دانم چه بنویسم... نشسته ام اینجا تلویزیون روشن است و کنارم اخبار ورزشی می گوید از زنگ خطری که یک پینک پنک باز برای چینیها به صدا در می آورد و من به این فکر می کنم که چقدر همه، همه چیز را جدی می گیرند و چقدر همه چیز مزخرف و بیخود و الکیست... نشسته ام اینجا یاد یکی از ماجراهای بیمارستانی امروز صبح می افتم و جرقه ای می شود برای نوشتن، امّا از حرفهای بیمار و بیماری و بیمارستان خسته ام... نشسته ام اینجا لرزش ویبره موبایل افکار درهم و برهمم را می لرزاند، اسم یک دوست قدیمی که همیشه دوستش داشته ام هی روشن و خاموش می شود ولی من فقط نگاه میکنم، احساس می کنم صدا برای حرف زدن ندارم! شاید هم حال!.... نشسته ام اینجا همین الان از حیاط بیمارستان باز صدای گریه و زاری و سوگواری می آید ولی این بار دیگر اصلا" حس همدردی ندارم فقط داد و فریادشان آزارم می دهد... نشسته ام اینجا... حالم خوب نیست... نمی دانم چرا درست همین لحظه یاد اصحاب کهف افتادم و بدون داشتن مصداقی از دقیانوس دلم خواست جای آنها می بودم و تجربه شیرین خواب سیصد ساله... نشسته ام اینجا... دوستم همین الان از اورژانس آمد اینجا و گفت: " شب اگه مریض نبود بیا پایین باهم مرد دوهزارچهره ببینیم!"... من جواب دادم حتما"! و دردل آرزو کردم همان موقع صد تا مریض داشته باشم!... نشسته ام اینجا ... از زیر دستشویی یک سوسک به سرعت به سمت زیر میز می آید و من نگاهش می کنم ، حس ترسیدن هم ندارم... نشسته ام اینجا همین الان تلفن زنگ می زند که باید بروم فلان بخش و فلان مریض چنین و چنان شده و از این حرفها و من به این فکر می کنم که قبل از رفتن این نوشته های مزخرف را پاک کنم ولی الان هیچ چیز بیشتر از این حالم را خوب نمی کند که با خودم لجبازی کنم و همین پست بیخود را ثبت کنم... من الان دیگر اینجا ننشسته ام! دارم میرم پایین!

گفته خواهد شد به دستان نيز هم...

این حرفها تکراری است...مثل هر روز صبح چشم مالاندن و از خواب بیدار شدن... این حرفها تکراری است مثل همه قصه های سربی توی روزنامه ها... این حرفها تکراری است...مثل حس گس و چسبناک همیشگی خرمالو... این حرفها تکراری است...مثل چرخش مکرر پشه ای که درست همین الان دور سر من هی تاب می خورد و با تکان سرم دور می شود و دوباره بازمیگردد...
این حرفها تکراری است...حرف رقص ماهیهای قرمز توی تُنگهای تَنگ دلتنگی بی هیچ رخصتی برای جولان وعرض اندام... حرف رنگارنگی سنبل و پامچال و شب بو در گلدانهای بیرنگ سفالی بی هیچ فرصتی برای بالیدن و قدکشیدن... حرف طعم گذرای شیرین نقل و باقلوا در دهانهای تلخ و خاموش بی هیچ زمانی برای ماندن و سیرکردن... حرف مکرر "سین" سیر و سنجد و سرکه و سماق و سمنو بر روی ترمه خسته و قدیمی هفت سین بی هیچ حوصله ای برای شین شراب و شاهد و شور و شادی....
این حرفها تکراری است...از حرف رقص نگاه حسرت بار کودک تخم مرغ رنگی فروش تا رقص باله ماهیهای قرمز... از حرف رنگارنگی دردهای دختر در انتظار پیوند کلیه تا نمای رنگارنگ شب بو و پامچال حیاط بیمارستان...از حرف طعم خاک و گردغبار خانه تکانیهای اربابان در دهان خشک حوّای کارگر تا طعم شیرین باقلوای بادامی و پسته ای در ظرفهای براق نقره ای... از حرف "دال" درد و "میم" مرگ و "ف" فقر و "ت" تبعیض و "جیم "جنگ تا "سین" سیر و سنجد و سرکه و سماق و سمنو...
این حرفها تکراری است... این حرفها تکراری است... و تکرار این حرفهای تکراری شاید چونان چرخ و فلکی بلند برای آنی و لحظه ای از زمین جدایمان کند و آن بالاها دلهامان را کمی پرتپش... اما دریغ که به چشم بر هم زدنی پایمان را سفتتر از پیش بر زمین می فشاریم تا کِی که باز هوسی دوباره به سوی چرخ و فلک بکشاندمان...

ناتانائیل! این روزها چشمانم آنقدر تار است که نمی فهمم از های و هوی اسفند است یا دود اسپندی که برای چشم زخم نخوردن بهار تمام و کمال به چشم خودم رفته...

وخدايي که در اين نزديکي است...

من معتقدم خدای روزهای ابری از خدای روزهای آفتابی قدبلندتر است... من معتقدم دستان خدای سه شنبه ها از دستان خدای چهارشنبه ها قویتر است... من معتقدم چشمان خدای دریا براقتر از چشمان خدای صحراست... من معتقدم خدای پاورقی داناتر از خدای در پرانتز است... من معتقدم خدای کوچه های بن بست آرامتر از خدای چهارراههاست...
من معتقدم قامت خدای من آنقدر بلند است که روزهای ابری پشت ابرها قایم میشود... و دستانش همیشه چهارشنبه ها از زورآزمایی سه شنبه خسته و دردناک است... و برق چشمانش آنقدر شدید است که نمی گذارد فرق دریا و صحرا را بفهمی... و همیشه در پاورقیها به قرینه معنایی حذف می شود... و هر روز در مسیر کوچه های بن بست پشت چراغ قرمز شلوغترین چهارراهها انتظار می کشد...
اما من باز هم معتقدم خدای من خدای روزهای ابری است... خدای سه شنبه ها... خدای دریا... خدای پاورقیها... و خدای کوچه های بن بست...

ناتانائیل! دیروز سه شنبه ابری بود و من در یک کوچه بن بست در پاورقی ذهنم قصه های دریایی تو را مرور می کردم...

خانه پري دريايي اينجاست...

جلوی یکی از درهای بیمارستان مدتهاست که پیرمردی نشسته با بساط پهن شده روبرویش... رنگهای شاد و تند مقابلش ناخواسته نگاهها را به خود می کشاند... یعنی خیلی بعید است که از جلویش عبور کنی و برای لحظاتی محو تصاویر خوشرنگ و نمکی ریخته بر بساطش نشوی... بساط پیرمرد پر است از ماجراهای رنگارنگ شیرین... پیرمرد کتاب فروش است... کتابهای کودکانه می فروشد... روزهایی که ماشین نمی برم هر چقدر هم که دیرم شده باشد، دقایقی به بساطش خیره می شوم... خواندن فقط عنوان کتابها هم حالم را خوش می کند... دیروز فهمیدم که آنقدر درگیر کتابها شده ام که تا به حال به پیرمرد و حال و هوایش دقت نکرده ام... دیروز فهمیدم که چقدر لپهای پیرمرد سرخ است!... چقدر ریش سفیدش تمیز و براق است!... چقدر چهره اش مهربان است... چقدر نگاهش خسته است... دیروز صبح یکی از کتابها دستش بود و لبخند به لب غرق خواندن بود... فارغ از تمام شلوغی و هیاهوی دور و برشَ انگار که در دنیا چیزی مهمتر از ماجرای قهرمان کوچولوی کاغذی کتاب وجود ندارد... ظهر که بر میگشتم، داستان خیلی وقت بود که تمام شده بود و پیرمرد از سرزمین رنگی آرام به همهمه های خاکستری خیابان بازگشته بود و انگار سرخی لپهایش هم کمتر شده بود... سلام کردم و پرسیدم: پدر جان از صبح چند تا فروختی؟... لبخند تلخی زد و گفت یکی... طبق یکی از همان قرارهای نانوشته ای که انگار جایی در ناکجای درونمان مدون شده گفتم خب من همه کتابها را می خواهم... پرسید: توی مهدکودک کار می کنی؟... خندیدم و گفتم: آره!... الان من شش تا "حسنی ما قوی شده!" دارم ... چهار تا " مردی که جوهر می خورد!"... پنج تا " خانه پری دریایی کجاست؟" ... سه تا "تولد خواهر کوچولوی نانی" و دو تا "گربه های همسایه ما"... کتابها را کنارم می چینم و احساس مسافری را دارم که عازم سفر به سرزمین خیال و نگاه و لبخند و توپ و آفتاب و مهتاب و شعر و عروسک و پروانه است، بی خیال از تمام دغدغه ها و زنگها و رنگها و درنگها... جای تو خالی ناتانائیل!

....
My most beautiful poem?I didn't write it.From the deepest depths it rose.I kept it silent.

تخت شماره 18!

دروغ چرا! ما خیال می کنیم، یعنی نه ببخشید داریم مطمئن می شویم که عاشق شما شده ایم!...
دروغ چرا! ما دلمان پر می زند یواشکی وسط همهمه های همیشگی زل بزنیم به ابروهای پرپشت شما و فرو رویم تا ته ته چین عمیق وسط پیشانیتان ...
دروغ چرا! ما فريفته چشمان خاكستري مهربان شما شده ايم كه انگار هميشه خيسند و باراني...
دروغ چرا! ما ديوانه مي شويم وقتي شما شانه كوچكتان را از جيب جلوي پيراهن كرم رنگتان در مي آوريد و آرام و با طمانينه موهاي كم پشتتان را به يك طرف شانه مي كنيد...
دروغ چرا! ما دلمان مي خواهد هي پشت شما قايم شويم و قدمهاي نرم يك طرفه تان را تا ته راهروي باريك بشماريم وقتي آرام آرام راه مي رويد...
دروغ چرا! ما دلمان ضعف مي رود وقتي شما روزنامه مي خوانيد هي قد بلندي كنيم و يواشكي از روي چينهاي پيشانيتان سر بخوريم و بيافتيم در عمق نگاه شما...
دروغ چرا! ما عاشق دستهاي شما شده ايم و زير چشمي هي به رگهاي دوست داشتنيشان خيره مي شويم وغرق مي شويم در جريان آرامشان...
دروغ چرا! ما اولين بار كه صداي بم گرفته شما را شنيديم، ديوانه و شوريده شديم! و دلمان خواست هي از شما الكي الكي سوال بپرسيم تا شما فقط حرف بزنيد و ما بشنويم. دروغ چرا! اصلا" به جوابهايتان گوش نمي كرديم، فقط درگير گرفتگي دلنشين صدايتان بوديم...
دروغ چرا! ما عاشق عينك سياه شما شده ايم و نگاه جديتان كه از بالاي عينك دقيق پنجره را مي كاود و انگار خيلي خيلي خيلي دور را مي بيند و مي خواند و خوب خوب مي شناسد...
دروغ چرا! ما بعضي شبها براي شما گريه مي كنيم و وقتي خانه هستيم هي دلمان براي چشمهايتان، براي صدايتان، براي راه رفتن و نشستنتان و براي دستهايتان تنگ مي شود...
دروغ چرا! ما بدجور نگران كبد بزرگ شما هستيم و هر روز صبح كه شما را مي بينيم ، اول زردي چشمانتان را با نگاه محك مي زنيم و دلمان هري پايين مي ريزد وقتي مي بينيم زردي نامرد دارد به نگاهتان هم سرايت مي كند...
دروغ چرا! ما دلمان مي خواست كمي پرروتر بوديم! آنوقت يك روز ناغافل مي خزيديم در امنترين جاي آغوش شما و كنج چروكهاي صورتتان را مي بوسيديم و سر بر شانه هاي محكم و استخوانيتان زار زار گريه مي كرديم...
دروغ چرا! شما ما را ياد پدرمان مي اندازيد...

..که فکري در درون ما از اين بهتر نمي گيرد

لاب... داب...! پوم... تاک*! تاپ...تاپ!... تمام سرم پر شده از طنین گاه منظم و گاه نامنظم صداهای بی وقفه زندگی ... و سراپایم همه گوش برای جستجوی هوهوی سوفلهای** پرشتاب و کشف این که این سوفل پوم را دور می زند و به تاک نرسیده آرام می گیرد و شاید هم همزمان با تاک شروع میشود و تا آخر آخر پوم دوام می آورد!... درد دارد... درد دارد که روتیشن قلب باشی و هی پوم تاک بشنوی و هی تلقین کنی که این تاپ تاپ نیست...! درد دارد که هی لاب داب گوش کنی و بی خیال تمام ناگفته های پنهان در این ریتم منظم شوی... درد دارد که سوفلها هی در گوشت هوهو کند و تو بگویی این نشان تنگی فلان دریچه است یا نارسایی آن یکی شریان و اصلا" فراموش کنی تنگی دل و نارسایی کلام را که دست به دامان سوفل و هوهو شده... درد دارد که حکایت کنیزک و نبض تندش را با شنیدن دیار یار حواله به افسانه ها کنی و جستجوگر علت درد از میان یافته های آنژیو و تست ورزش باشی...
درد دارد و من با این همه درد و با این همه پوم تاک و لاب داب و تاپ تاپی که می شنوم...خداخدا می کنم که استاد شوم در مشق بی خیالی و مرور فراموشی و بخندم به حکایت کنیزک و فقط دقیق شوم به تنگی و نارسایی دریچه ها و شریانها و هولو سیستولیک دیاستولیک بودن سوفلها برایم مهم باشد...
اما ناتانائیل ! بالا بروم و پایین بیایم و روتیشن کاردیو هزار و یک سال هم که طول بکشد و دو میلیون و ششصد و سی و چهار سوفل گراهام استیل هم که بشنوم...! باز طنین پوم تاک قلب تو که از ورای کلامت می خورد به روحم، می مانم در چیستی ریتمی که ناگفتنی است و غرق می شوم در هوهوی سوفلی که نه نشانی از تنگی دارد و جای نارسایی ، رسانا بودنش از تعریف نشده های بی نظیر این روزگار است... و آنقدر پرقدرت که تا همیشه همیشه دنیا ریتم و طنینش را با هیچ سوفل و صدای اضافه ای اشتباه نخواهم گرفت...

*: لاب داب... پوم تاک : صداهای معمول قلبی! تو بگو بوم بوم!
**: سوفل: صدایی که حین عبور خون از دریچه های قلبی یا عروق شنیده می شود، که در صورت وجود تنگی یا نارسایی و... بارزتر خواهد بود.

من مي دونستم!

نخواه بنویسم که الان باید در حال سرچ کردن باشم... باید در میان ۱۰۴۷ مقاله پیدا شده بگردم و بچرخم و ارتباط معنی داری بین سندرم آنتی فسفولیپید و نارسایی آدرنال پیدا کنم... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دلم تنگ شده برای طعم مدادهای چوبی روزهای دبستان و نمای دلفریب دندان زده اش و دلم می خواهد همه همه صندوقچه یادگارهایم را بیرون بریزم، شاید بشود یکی از آن مدادها را پیدا کرد و فرو رفت در عطر چوب جویده شده و به لحظه رهایی رسید... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دلم می خواهد بعد از مدتها مشق کدبانوگری کنم و از کله صبح بیافتم به جان خانه و بشورم و بسابم و غذای لذیذ همراه دو نوع سالاد آماده کنم و روی میز شمع بگذارم و نور را کم کنم و منتظر شوم تا زمان رسیدن همسرم و بعد مثل فیلمها به استقبالش روم و بگویم : عزیزم! به خونه خوش اومدی!... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دوست دارم ظهر یک روز برفی تنها توی ماشین بنشینم و بنشینم و بنشینم و باز هم بنشینم و آنقدر صبر کنم تا شیشه ها پر از برف شود و مطمئن شوم که هیچ چشمی مرا نمی پاید و آنوقت فکر کنم به آن روز دور برفی که من و تو بودیم و استتار شده با شیشه های برفی و دست بی حواس من که به برف پاک کن خورد و رسواگر عالم بی خبریمان شد... و بعد آنقدر بخندم تا دوباره دستم بی حواس شود!... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که دلم می خواهد همین طور که جلوی تلویزیون لم داده ام و صحنه های دلخراش از روی حساب انتخاب شده کودکان غزه روحم را می لرزاند، به سیاست فکر کنم و اسرائیل و بعد رنگ خونهای مردمان عراق و افغانستان و فلسطین و لبنان را باهم مقایسه کنم و به مغزم آنقدر فشار بیاورم تا تحلیلی منطقی بیابم... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
نخواه بنویسم که حس گالیوری را دارم که در سرزمین لی لی پوتها بیهوش شده و چشم که باز می کند کلّی آدم کوچولو می بیند که روی بدنش بالا و پایین می روند و طناب پیچش می کنند و فقط یک تکان کوچک می خواهد تا همه بندها را پاره کند و از جا بلند شود...! راستش را بخواهی دلم فلرتیشیای ۱۵ سانتی خوشگل می خواهد... باید تکان بخورم... ولی در یک کلام که اصلا" حسش نیست...!
ناتانائیل! و تو نخواه بنویسم که من این روزها سردرگم مانده ام در کشش قاف بیقراری و سوت زیر سین خستگی و طنین رقصان شین شادی و تلنگر بی وقفه لام دلتنگی و رقص ظریف و آرام تِ دوستت دارم... و باور کن که این بار حسش هست!... حسش هست... چه جور هم حسش هست...!

خش خش!

من چرا یادم رفته بود، که همین حوالی، سر پیچ پاییزیترین کوچه، چند قدم مانده به پله های برفی، نرسیده به یلدا، تو غافلگیرم کردی... و فراموشم شده بود که عاشق غافلگیر شدنم... من چرا یادم رفته بود که وقتی تو تاریخ معاصر می خوانی باید متالیکا گوش کنم... و فراموشم شده بود که چقدر متالیکا دوست دارم... من چرا یادم رفته بود آن روزهایی که لذت نامه به صندوق پست انداختن سرمستم می کرد، بلد نبودم خط چشم پهن بکشم... و فراموشم شده بود که هیچ وقت خط چشم پهن دوست نداشتم... من چرا یادم رفته بود که چشمان عمیق تو پرحرفند و مدام در پی فرصت برای شکستن سکوت لبهایت... و فراموشم شده بود که عاشق پرحرفیم ... من چرا یادم رفته بود که استدلال و منطق صدای تق تق می دهد... و فراموشم شده بود که صدای خش خش بیشتر دوست دارم...
و من که یادم رفته بود کاش یادم نمی آمد که درست همین حوالی، سر پیچ پاییزیترین کوچه، دو سیاهی مانده به یلدا، دیروز غافلگیر شدم... ولی آنقدر دورت خواهم چرخید تا سرگیجه بگیرم و ناغافل برسم به پاییزیترین کوچه و پله های برفی و تلو تلو خواهم خورد تا خود خود یلدا و ناپیدا در سیاهیش در شب زایش مهر این بار من غافلگیرت خواهم کرد...

راهي بزن که آهي بر ساز آن توان زد...

تمام بدنم درد می کرد... حتی انگشتهای دستم را که تکان می دادم کوچکترین مفاصلم بزرگترین فریادهای اعتراض را سر می دادند ... چشمهای سوزانم برای باز ماندن به هیچ صراطی مستقیم نبودند به یاد تام و جری دلم می خواست برای باز نگهداشتنشان دست به دامن چوب کبریت شوم! ... سرم چونان گویی از سرب بر تنه ام سنگینی می کرد و برای یک لحظه که چشم بر هم می گذاشتم انگار به سرزمینهای دور پرتاب می شدم و هرگز بر نمی گشتم! گویا ذهن و فکرم هزار پاره شده و زبانم از هر کدام تکه ای می گرفت و در میان سرفه های مکرر بیان می کرد! ... این طور مواقع که می رسد دلم پتوی گرم و نرم می خواهد که در عمیقترین زوایایش پنهان شوم و یک دل سیر نمایش احساس فراتر از کسالت داشتن و لوس بازیهای مربوطه و خریدار متمول ناز و نیازهای از سر بیماری... ولی برنامه های پی در پی و مکرر کشیکهای اجباری نه آنفولانزا می فهمد و نه تب و نه چوب کبریت و نه هذیان و نه ناز و نیاز... دست به دامن هر کس هم که شدم تا آن روز را جای من بماند و من روز دیگر جبران کنم، یا روز قبل کشیک بوده و یا روز بعد و در نهایت درک متقابل از سختی بیمار دیدن در اوج بیماری، و با کمال احترام و تأسف تقاضایم را رد می کند... من ماندم و تب و پلکهای سنگین و ۲۴ ساعت اورژانس شلوغ با بیماران رنگارنگ پرتوقع... نمی دانم شاید آن روز بیماری سبب ترشح ماده ای در خونم شده بود که احساساتم رقیقتر و در سطحتر از همیشه خودنمایی می کرد! و یا رومنس ِ نگاه و احساسم آن روز به شدت فعال بود! ... که روتین ترین صحنه ها ساعتها خیره ام می کرد و مغزم را قلقلک میداد... و یا شاید بازیگران حرفه ای در لباس بیماران متناسب با احوالاتم برایم صحنه های دلبرانه و رمانتیک عاشقانه اجرا می کردند...
پیرزن نحیفی که هموپتزی* طولانی مدت رنگی به چهره برایش باقی نگذاشته بود و دستان لرزان پیرمرد همسر که با هر سرفه پیرزن انگار بیشتر می لرزید و مکرر لیوان را جلوی دهانش می گرفت و با چشمان نگران انگار حجم خونی که با هر تک سرفه به لیوان می ریخت را تخمین می زد ... و با اصرار صد بار لیوان را نشانم داد و از من خواست تا برای جبران خون از دست رفته همسرش از او خون بگیریم...
دختر جوانی که ۱۶ سال بیشتر نداشت و به دلیل کتواسیدوز دیابتی بستری شده بود و نامزد جوانش که شاید به زور سنش به ۱۸ میرسید ، هر دو ساعت مسافت اورژانس تا آزمایشگاه را برای رساندنABG ** دخترک دوان دوان طی می کرد و سریع جواب آزمایش را به دستم می رساند... چنان پریشان نگاهم می کرد که رنگ نگاهش هیچ وقت فراموشم نخواهد شد و تا از بهبود حال دخترک مطمئن نمیشد رهایم نمی کرد... و تمام شب شاهد بودم که بر بالین دخترک بیدار نشست و بارها با نگاه غافلگیرانه من اشکهایش را پاک کرد... و صبح بعد از اینکه فهمید برای عسلکش رژیم معمولی شروع شده آنقدر شاد شد که دو جعبه بزرگ شیرینی برای تمام بخش خرید و پخش کرد...
و مرد ۳۵ ساله ای که لنفوم نان هوجکین داشت و پس از چندین نوبت شیمی درمانی ضعیفتر و دردمندتر از پیش روی تخت بیمارستان نگاه همسر باردار پا به ماهش بر روی آخرین دم و بازدمهایش خشک شده بود... و دستان سردش یک دم از دستانش رها نمی شد، زن آنقدر نگاه کرد و آنقدر شمرد و مَرد آنقدر تقلا کرد و نفس کشید تا مبادا همسرش از شمارش ناامید گردد ولی توان ادامه اش نبود و نفسهایش آرامتر و آرامتر می شد... وقتی با وسایل احیاء بر بالینش حاضر شدیم زن از درد فریاد میزد و کنار نمی رفت گویی نوزاد در شکمش هم شتاب داشت که مبادا دیر شود و انگار می ترسید بدون دیدن پدر پا به دنیا گذارد... زن منتقل زایشگاه شد... و من با هر ماساژ قلبی که بر سینه مرد وارد می شد صدای ضربان قلب کوچکی را می شنیدم که انگار به پدر التماس می کرد تا بماند...
کشیک آن روز که تمام شد دیگر نه صدای اعتراض مهمل مفاصلم را می شنیدم و نه از تب و هذیان و آنفولانزا چیزی می فهمیدم... به خانه که رسیدم... زیر پتو که خزیدم دیگر نه خواب و استراحت دلم می خواست و نه ناز و نیاز و نوازش... تنها دلم می خواست زار زار گریه کنم بخاطر همه عاشقانگی ها... بخاطر تمام دردها... بخاطر همه نفسها... بخاطر تمام مرگها... بخاطر همه تولدها ... و بخاطر همه زندگی که هزار بار جای گریه دارد چه خوشیها و چه ناخوشیهایش...
*: خلط خونی
**: آزمایش بررسی گازهای خون شریانی

ناتانائیل... وقتی می گویی بی خیال، تمام خیالهایم خط خطی می شود و من می مانم که کجای این خط پر پیچ و خم نقطه بگذارم...

در گرماگرم ايام

روزهای پاییزی زندگی من امسال تابستانی شده!... صورتم گر می گیرد از هرم داغ نفسهای تبدار... گرمم می شود از حرارت نگاههای پرسشگر و دردآلود بیهوده امیدوار... دستانم عرق می کند و داغ می شود هنگام ورود سوزن ضخیم داخل مغز استخوان بی کفایت دخترک زیبا... وای! اصلا" بی خیال!..... باز احساساتی بازیهایم گل کرد و حرفهای تکراری ناخوشایندم آغاز شد!.... اصلا" روزهای سرد پاییزیم تابستانی شده چون گرمم می شود هنگام مزه مزه کردن قهوه مطبوع و دل انگیز داغ چشمان تو ... گرمم می شود هنگام شنا کردن در میان امواج آرام حرارت شعله های دلچسب آتش برای خاتمه دادن به خستگیهای یک روز شلوغ پرهیاهو... تمام وجودم گرم می شود از پر زدن و اوج گرفتن در آسمان صداهای گرم و نواهای روح نواز دلخواه... اصلا" تلفیق همین گرماهای خوشایند و ناخوشایند پاییز تابستانی من است که روزهایم را دوست داشتنی و معتدل کرده... و بهار و تابستان و پاییز را یکجا برایم هدیه آورده... و مرا به آنجایی رسانده که باور کرده ام خوشی و خوشبختی جایی لابلای همین گرمیهاست... درک و باور و غوطه ور شدن در شادیها و لذتهای کوچک است که مهیایمان میکند برای شادمانی بزرگ... من دیگر تلاش می کنم تا باورم شود که خوشبختم وقتی میرسم به نهایت درک طعم شکلات تلخ تلخ همراه با چایی داغ داغ... خوشبختم آن زمان که به کودک ماشین جلویی با لبخند چشمک میزنم و او در پاسخم دست تکان می دهد و به همین راحتی اعلام دوستی میکند... خوشبختم هنگامی که از قصد راهم را کج می کنم تا بر روی برگهای خشکیده قدم گذارم و صدای خش خششان حالی به حالیم کند... خوشبختم وقتی آدمهایی پیدا می شوند که بی دلیل دوستشان دارم مثل پیرمرد بداخلاق سوپر محلمان که در پاسخ هر سوالی انگار دلش می خواهد یک دل سیر کتکت بزند!... مثل نگهبان تپل بیمارستان که همزمان با بالا رفتن میله جلوی در برای رد شدن ماشین کلاهش هم بالا می رود و از بالای عینک نگاه میکند و لبخند میزند... مثل پیرزن خنده رویی که نمی شناسمش ولی تقریبا" هر روز میبینمش که زنبیل به دست نمی دانم برای کور کردن چشم کدام بازار صبح به آن زودی راهی میشود و دیگر عادتم شده که سلامش دهم... و باز خوشبختم وقتی آدمهایی هستند که با دلیل دوستشان دارم و یاداوری داشتنشان دلگرمم میکند...
هرچند حرارتهای نامطبوع و اختناق آور سرم را گرم می کند با چراهای بی پاسخ و خواستنهای خارج از قدرت... امّا تحمل و شاید توان بیشتر خواهد شد با آغوش گشودن به سمت شادیهای نازک و طرد و لطیف و ظریفی که اگر نشتابی و درنیابی آسان چونان سبکترین قاصدکها همسفر باد خواهند شد...

ناتانائیل! زخمها نشان آن است که دردی در گذشته واقعیت داشته... و شاید تمام شادیهای گذشته توهم و رویایی بیش نباشد که نشانی از خود بر جای نمی گذارد... تو به من بگو کدام بهتر است رویا یا واقعیت؟...