تسليم

چنديست كه در مرحلة شك و ترديد نسبت به همه چيز ماندگار شده ام و انگار كه هيچ ياريگري نيز براي رهايي از اين صحراي ابهام رخ نمي نمايد .
چنديست كه بيش از همه وقت احساس نياز مي كنم براي فرو شدن و غرق شدن و حل شدن در يك وادي مطلق پذيرش بي بر و برگرد. ماواي امن و آرامي كه آنقدر اطمينان بخش باشد كه چون و چرايش ذهنم را درگير نسازد.
چنديست كه حسادت مي كنم به آناني كه بر الگويي از پيش تعيين شده و صريح آنچنان باور و ايمان محكمي دارند كه هيچ گونه برهان و اثباتي اين سرسپردگي را سست نخواهد كرد . من كه اين روزها حتّي براي پذيرش و عمل به بنياديترين و ساده ترين اصول اخلاقي، كه سابق بر اين برايم مطلق تر از مطلق بود، درگير فكر و جدال با منطق مي شوم. و دلم دلايلي مي خواهد آنقدر مستحكم و قوي كه اين فكر و ترديد ناخواسته را نابود و سركوب كند.
اصلا" دلم مي خواهد كه دلم دليل و برهان نخواهد! اين طور كه باشد خوبتر خواهم بود و صبورتر. و صبر و اخلاق مفاهيم مطلقي خواهند شد بي نياز از هر منطق و فلسفه اي .
خسته ام از اين همه ترديد دلم همان وادي مطلق پذيرش را مي خواهد ، امّا به اين شرط كه با منطق و فلسفه ام بخواند! واي خدايا! پذيرش همين وادي مطلق پذيرش هم دليل و برهان مي خواهد !

ناتاناييل! به تو وجود نامرييت هم شك كرده ام! خودي نشان بده رفيق!