تو چي دوست داري؟

از عيد امسال فقط همين گلدان سنبلم را دوست دارم... نه سبزه اي كه جوانه نزده گنديد و نه ظرف خالي يكي از سين ها كه هنوز منتظر است من بروم و سنجد بخرم!... عيدي دادن را هم خيلي دوست دارم و گفتن ندارد كه ايضا" عيدي گرفتن !... كه خب امسال وقتي براي صرف كردن هيچ كدام از اين افعال نبود... امروز بعد از چند روز شلوغيهاي نچسب و دل آزار بالاخره فرصتي دست داد تا كمي براي خودم باشم... البته بماند كه اين كمي براي خودم بودن واقعا" كم است! و خيلي به انتهايش نزديك... در شرايطي كه براي نهار 10 نفر مهمان داريم و تعدادي قابلمه با محتويات متفاوت روي گاز قل قل كنان مرا صدا مي كنند و همزمان با نوشتن دارم آماده هم مي شوم تا بروم خريد شايد ازحجم عظيم ليست سياه روي يخچال اندكي كاسته شود و تازه شرايط را براي صرف فعل عيدي دادن مهيا كنم... توي اين اوضاع درهم و برهم دلم شور دو تا قمري  را مي زند كه نمي دانم به پشت گرمي كدام پروردگار قَدَر قدرتشان هميشه در سست ترين و ناامنترين مكان ممكن آشيانه مي سازند، و اين بار آمده اند و درست لبهء پنجره آشپزخانه، لانه كرده اند و سه تخم هم گذاشته اند، جايي كه حس مي كني با اندك نسيمي كاشانه و دودمانشان به باد مي رود، بماند كه اين روزها اينجا نسيم بهاري لباس طوفان پوشيده و اين بار به شدت مقتدرانه دلبري مي كند!... من يواشكي در كار طبيعت مداخله كردم و لانه شان را كمي عقبتر كشيدم و تخمها را هم جابجا كردم و حالا دلم الكي شور مي زند و هر چند دقيقه يك بار وسط كار آرام از لاي پنجره تخمها را حاضر غايب مي كنم، هنوز قمريها برنگشته اند و من نگرانم!

خب انگارفقط اين ها را نوشتم تا به خودم بفبولانم كه مُردم از اين همه " براي خودم بودن!"

فرياد قل قل آميز قابلمه ها را آرام مي كنم... ليست سياه را مي گذارم توي كيفم... لانه قمريها را به خدا مي سپارم... و هورا! مي روم عيدي بخرم... راستي تو چي دوست داري؟